Wednesday, February 28, 2007
Monday, February 19, 2007
Ζαμαν Φου
Ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσω την blogοσφαιρα για ένα ευσεβές χρονικό διάστημα.
Στο ξεκίνημα του δεύτερου έτους της περιπετειάς μου στο Μπέρμιγχαμ οι επιτηρητές μου (μάλλον ο ένας εκ των δύο καθώς ο βασικός έχει εξαφανιστεί εδώ και καιρό για λόγους που δεν γνωρίζω) μου γύρισαν το παραμύθι σε μια λογική ότι ναι μεν διαβάζω ναι μεν συμμετέχω κανονικά στις προβλεπόμενες δραστηριότητες, πλην όμως δεν έχω καταφέρει να χτίσω το θεωρητικό υπόβαθρο για να ξεκινήσω την πρωτογενή έρευνα.
Αυτό είναι κάτι που δεν με ξάφνιασε αλλά σαφώς ήρθε σε αντίθεση με τις προηγούμενες επαινετικές αξιολογήσεις. Είμαι υποχρεωμένος να εξαντλήσω όλες τις πιθανότητες που έχω για να σώσω την παρτίδα ώστε ακόμα και αν πέσω (γιατί τίποτα στην ζωή δεν είναι δεδομένο) να πέσω αξιοπρεπώς.
Το μπλογκ αυτό δημιουργήθηκε σε μια περίοδο, που πέρα από την ανάλειψη ενός τεράστιου ρίσκου και δέσμευσης, έτυχε να περάσω την εντονότερη συναισθηματική ύφεση της ζωής μου. Μια κατηφόρα που πλέον την θυμάμαι και γελάω με την ξεφτίλα μου. Αν έχω γίνει ακόμα πιο κυνικός δεν το ξέρω. Αν έχω κάποιο τραύμα που θα με κυνηγάει και πάλι δεν το ξέρω. Το μόνο θετικό από αυτή την ιστορία είναι ότι επέδειξα άγνοια φόβου. Έπαιξα όλα μου τα χαρτιά΄(χωρίς στρατηγική ίσως) - ακόμα και όταν το παιχνίδι είχε τελειώσει βάσει της Γερουσίας των Σοφών - και βίωσα την ήττα όσο πιο πολύ πήγαινε.
Ίσως δεν είναι αυτή η στόφα που κάνει τους νικητές. Ίσως είναι φτηνό το αλλοθί μου, πως και να έχεις την στόφα δεν λέει τίποτα καθώς μόλις αναγνωριστείς ως νικητής είναι στατιστικά βέβαια πως θα καβαλήσεις το καλάμι. Ίσως, ακόμα πιο απλά, η διαφορά μεταξύ φιλοσοφίας και αμπελοφιλοσοφίας δεν είναι τόσο μεγάλη, ώστε ακόμα και ο Σωκράτης να την μνημονεύει.
Όμως εγώ δεν ήρθα εδώ για ν'αποδειξω κάτι σε κάποιον. Ήρθα γιατί μια πτυχή της ελληνικής ξεφτίλας σχετίζεται με το γνωστικό μου αντικείμενο και θεώρησα πως η μέχρι τώρα ΜΗ διερευνησή της είναι αξιοσημείωτη έλλειψη...
Βέβαια δεν διεκδικώ δάφνες αθωότητας. Υπήρχαν στιγμές που η ματαιοδοξία φούντωνε στην σκέψη ενός δημοσιευμένου άρθρου σε μεγάλο περιοδικό ή στην σκέψη του να τελειώσεις και να αναγνωρίζεσαι από κάποιους που τώρα ούτε την χλέπα τους δεν καταδέχονται να πετάξουν. Σε περιόδους καταιγιστικής μαλακίας διάβαζα και ξαναδιάβαζα ποστ του εν λόγω μπλογκ λες και διάβαζα το Δι ευχών των αγίων πατέρων ημών.
Η ματαιοδοξία όμως κουμαντάρεται ως ένα βαθμό... Και για αυτό ακόμα και αν αποτύχω πάλι υπόλογος μόνο στον εαυτό μου θα είμαι. Οι άλλοι ... Να ταν και άλλοι.
Ένα δάκρυ θηλυκό δεν δακρύζει να με σώσει
Και είναι ελεύθερη και κρύα και αχαλίνωτη η πτώση
(Goin through, Ημισκόυμπρια και TXC)
Κλείνωντας, ένα σημαντικό ίσως λάθος είναι πως ερχόμενος στο Μπέρμιγχαμ δεν είχα θέσει σχέδια για μια καριέρα. Και ίσως η έλλειψη ενός μακροπρόθεσμου στόχου δεν με βοήθησε να ξεπεράσω την συναισθηματική φόρτιση όταν΄έμεινα πίσω. Έτσι και αλλιώς συνεχώς μελετούσα αλλά το πρόβλημα ήταν ότι στο τέλος της ημέρας δεν είχα την βραχυπρόθεσμη [ηθική] ανταμοιβή που ονειρευόμουν. Και αυτό μπορεί και να μου έχει κοστίσει αρκετά...
Εμπάσει περιπτώση όμως δεν έχω τους οραματισμούς που άλλοι άνθρωποι θέτουν. Το καταλαβαίνω ακόμα και από τον τρόπο που παίζω στοίχημα.
Άλλοι θα σκότωναν να παίζουν μονά αποδεκτά. Αν παίξω ένα παιχνίδι και κερδίσω θα γουστάρώ. Αν παίξω όμως 3-4 παιχνίδια σε συνδυασμούς θα νιώσω μεγαλύτερη ηδονή αν πιάσω τα 3 σε έναν συνδυασμό και απλά πάρω πίσω το κεφαλαιό μου (λόγω χρηματικής κατανομής των στοιχημάτων) παρά αν έπαιζα ένα παιχνίδι που θα μου απέδιδε ένα στάνταρ κεφάλαιο και με λιγότερο ρίσκο.
Αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί από αθωότητα, ανωμαλία έως και ανωριμότητα. Σίγουρα έχω πολλά να μάθω ακόμα για τον εαυτό μου. Και σίγουρα ήρθα εδώ εχοντας μια καβάντζα από πίσω μου γιατί τα αρχίδια θα μου είχαν κοπεί πολύ πριν μπω στο πρώτο αεροπλάνο.
Όμως δεν γουστάρω τις καταχρήσεις και θα διατηρήσω μια συντηρητική πολιτική σε όλους τους τομείς όχι γιατί δεν γουστάρω τους προοδευτικούς και τα ανοιγματά τους. Αλλά γιατί η μεγάλη πλειοψηφία όσων φέρουν προοδευτικές ιδέες συνειδητά η ασυνείδητα τις συνδέουν με το χρήμα. Και εμένα διαχρονικά αυτό με κούραζε. Πέραν του ότι οι προοδευτικές θεωρίες καυτηριάζουν την έννοια του χρήματος. Ως εκτούτου οι δήθεν προοδευτικοί επίσης έχουν πολλά ακόμα να μάθουν και για τον εαυτό τους και για τις θεωρίες που ξεφτυλίζουν, καπελωνοντάς τες...
Το μπλογκ θα ανανεώνεται κατά διαστήματα. Και θα ανανεώνεται γιατί αποτελεί το προσωπικό μου ημερολόγιο. Το ημερολόγιο που ποτέ δεν είχα γιατί δεν με ενδιέφερε να έχω. Και θα υπάρχει και στις νίκες και στις ήττες...
Στο ξεκίνημα του δεύτερου έτους της περιπετειάς μου στο Μπέρμιγχαμ οι επιτηρητές μου (μάλλον ο ένας εκ των δύο καθώς ο βασικός έχει εξαφανιστεί εδώ και καιρό για λόγους που δεν γνωρίζω) μου γύρισαν το παραμύθι σε μια λογική ότι ναι μεν διαβάζω ναι μεν συμμετέχω κανονικά στις προβλεπόμενες δραστηριότητες, πλην όμως δεν έχω καταφέρει να χτίσω το θεωρητικό υπόβαθρο για να ξεκινήσω την πρωτογενή έρευνα.
Αυτό είναι κάτι που δεν με ξάφνιασε αλλά σαφώς ήρθε σε αντίθεση με τις προηγούμενες επαινετικές αξιολογήσεις. Είμαι υποχρεωμένος να εξαντλήσω όλες τις πιθανότητες που έχω για να σώσω την παρτίδα ώστε ακόμα και αν πέσω (γιατί τίποτα στην ζωή δεν είναι δεδομένο) να πέσω αξιοπρεπώς.
Το μπλογκ αυτό δημιουργήθηκε σε μια περίοδο, που πέρα από την ανάλειψη ενός τεράστιου ρίσκου και δέσμευσης, έτυχε να περάσω την εντονότερη συναισθηματική ύφεση της ζωής μου. Μια κατηφόρα που πλέον την θυμάμαι και γελάω με την ξεφτίλα μου. Αν έχω γίνει ακόμα πιο κυνικός δεν το ξέρω. Αν έχω κάποιο τραύμα που θα με κυνηγάει και πάλι δεν το ξέρω. Το μόνο θετικό από αυτή την ιστορία είναι ότι επέδειξα άγνοια φόβου. Έπαιξα όλα μου τα χαρτιά΄(χωρίς στρατηγική ίσως) - ακόμα και όταν το παιχνίδι είχε τελειώσει βάσει της Γερουσίας των Σοφών - και βίωσα την ήττα όσο πιο πολύ πήγαινε.
Ίσως δεν είναι αυτή η στόφα που κάνει τους νικητές. Ίσως είναι φτηνό το αλλοθί μου, πως και να έχεις την στόφα δεν λέει τίποτα καθώς μόλις αναγνωριστείς ως νικητής είναι στατιστικά βέβαια πως θα καβαλήσεις το καλάμι. Ίσως, ακόμα πιο απλά, η διαφορά μεταξύ φιλοσοφίας και αμπελοφιλοσοφίας δεν είναι τόσο μεγάλη, ώστε ακόμα και ο Σωκράτης να την μνημονεύει.
Όμως εγώ δεν ήρθα εδώ για ν'αποδειξω κάτι σε κάποιον. Ήρθα γιατί μια πτυχή της ελληνικής ξεφτίλας σχετίζεται με το γνωστικό μου αντικείμενο και θεώρησα πως η μέχρι τώρα ΜΗ διερευνησή της είναι αξιοσημείωτη έλλειψη...
Βέβαια δεν διεκδικώ δάφνες αθωότητας. Υπήρχαν στιγμές που η ματαιοδοξία φούντωνε στην σκέψη ενός δημοσιευμένου άρθρου σε μεγάλο περιοδικό ή στην σκέψη του να τελειώσεις και να αναγνωρίζεσαι από κάποιους που τώρα ούτε την χλέπα τους δεν καταδέχονται να πετάξουν. Σε περιόδους καταιγιστικής μαλακίας διάβαζα και ξαναδιάβαζα ποστ του εν λόγω μπλογκ λες και διάβαζα το Δι ευχών των αγίων πατέρων ημών.
Η ματαιοδοξία όμως κουμαντάρεται ως ένα βαθμό... Και για αυτό ακόμα και αν αποτύχω πάλι υπόλογος μόνο στον εαυτό μου θα είμαι. Οι άλλοι ... Να ταν και άλλοι.
Ένα δάκρυ θηλυκό δεν δακρύζει να με σώσει
Και είναι ελεύθερη και κρύα και αχαλίνωτη η πτώση
(Goin through, Ημισκόυμπρια και TXC)
Κλείνωντας, ένα σημαντικό ίσως λάθος είναι πως ερχόμενος στο Μπέρμιγχαμ δεν είχα θέσει σχέδια για μια καριέρα. Και ίσως η έλλειψη ενός μακροπρόθεσμου στόχου δεν με βοήθησε να ξεπεράσω την συναισθηματική φόρτιση όταν΄έμεινα πίσω. Έτσι και αλλιώς συνεχώς μελετούσα αλλά το πρόβλημα ήταν ότι στο τέλος της ημέρας δεν είχα την βραχυπρόθεσμη [ηθική] ανταμοιβή που ονειρευόμουν. Και αυτό μπορεί και να μου έχει κοστίσει αρκετά...
Εμπάσει περιπτώση όμως δεν έχω τους οραματισμούς που άλλοι άνθρωποι θέτουν. Το καταλαβαίνω ακόμα και από τον τρόπο που παίζω στοίχημα.
Άλλοι θα σκότωναν να παίζουν μονά αποδεκτά. Αν παίξω ένα παιχνίδι και κερδίσω θα γουστάρώ. Αν παίξω όμως 3-4 παιχνίδια σε συνδυασμούς θα νιώσω μεγαλύτερη ηδονή αν πιάσω τα 3 σε έναν συνδυασμό και απλά πάρω πίσω το κεφαλαιό μου (λόγω χρηματικής κατανομής των στοιχημάτων) παρά αν έπαιζα ένα παιχνίδι που θα μου απέδιδε ένα στάνταρ κεφάλαιο και με λιγότερο ρίσκο.
Αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί από αθωότητα, ανωμαλία έως και ανωριμότητα. Σίγουρα έχω πολλά να μάθω ακόμα για τον εαυτό μου. Και σίγουρα ήρθα εδώ εχοντας μια καβάντζα από πίσω μου γιατί τα αρχίδια θα μου είχαν κοπεί πολύ πριν μπω στο πρώτο αεροπλάνο.
Όμως δεν γουστάρω τις καταχρήσεις και θα διατηρήσω μια συντηρητική πολιτική σε όλους τους τομείς όχι γιατί δεν γουστάρω τους προοδευτικούς και τα ανοιγματά τους. Αλλά γιατί η μεγάλη πλειοψηφία όσων φέρουν προοδευτικές ιδέες συνειδητά η ασυνείδητα τις συνδέουν με το χρήμα. Και εμένα διαχρονικά αυτό με κούραζε. Πέραν του ότι οι προοδευτικές θεωρίες καυτηριάζουν την έννοια του χρήματος. Ως εκτούτου οι δήθεν προοδευτικοί επίσης έχουν πολλά ακόμα να μάθουν και για τον εαυτό τους και για τις θεωρίες που ξεφτυλίζουν, καπελωνοντάς τες...
Το μπλογκ θα ανανεώνεται κατά διαστήματα. Και θα ανανεώνεται γιατί αποτελεί το προσωπικό μου ημερολόγιο. Το ημερολόγιο που ποτέ δεν είχα γιατί δεν με ενδιέφερε να έχω. Και θα υπάρχει και στις νίκες και στις ήττες...
Friday, February 16, 2007
Ερωτική Ραψωδία
Μέσα στην παρακμή που διέπει την Ελληνική τηλεόραση, το σεξ και τα ψέμματα (και γιατί όχι και οι βιντεοταινίες) αποτελούν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για απείρου κάλλους δρώμενα. Αν βάλεις μάλιστα και μια πολιτική δόση μέσα στο σενάριο έχεις χτυπήσει θεαματικότητα μεγαλύτερη και από τον Μικρό Άλεξ (εσύ πέθανες νωρίς...).
Ο Διοικητής του ΙΚΑ (διοικητή έχουν τα μπατσικά αλλά όσο δουλεύει το ένα τόσο δουλεύουν και τα άλλα) απεβίωσε με κάποιον τρόπο επειδή κατά πάσα πιθανότητα ήλθε σε ρήξη με τον επίδοξο και αφιονισμένο κερατά. Ένας 65χρονος μπορεί να καταρρεύσει και χωρίς να χτυπηθεί αλλά δεν με αφορά το κομμάτι αυτό. Ούτε το γεγονός ότι ένα πολιτικό πρόσωπο της εθνικοφρονούσας παράταξης υπέπεφτε σε μοιχεία. Αυτά είναι αστεία πράγματα γιατί όλοι γνωρίζουμε λίγο πολύ ότι οποιος παντρεμένος/η δεν ξενοπήδιέται φέρει στάμπα μαλάκα όπως αυτός που δεν φοροδιαφεύγει, αυτός που δεν μισεί τους αλβανούς κλπ κλπ. Η γκετοποίηση στην Ελληνική κοινωνία είναι σαφώς πιο διακριτική αλλά πολλαπλάσια σε υποκρισία.
Τι ήθελε ο Διοικητής σε τούτο το κονάκι? Να ξεβουλώσει το σωληνάκι? Και τόση τρέλλα ποια τρέχοντας από το ΙΚΑ να πάει σπίτι και μετά στην ερωτική οικοδομή? Ούτε οι πρωτοερωτευμένοι δεν κάνουν έτσι...
Μήπως ο φάκελος, το μπουρνούζι και άλλα σημειολογικά αντικείμενα, που σπερμολάτρες δημοσιογράφοι προσπαθούν να εξιχνιάσουν υιοθετώντας διαλεκτική Σέρλοκ Χολμς με λίγο από Ηρακλή Πουαρό, κρύβουν το δέντρο από το δάσος. Είχε καπνίσει όλη την πίπα ή όχι? Δεν ξέρω αλλά αν ήμουν διοικητής του ΙΚΑ φαντάζομαι ότι θα ήθελα να είχα άπειρες γκόμενες για να ξεχνάω τον ρόλο μου. Αν ήμουν τίμιος για να ξεχνάω που έμπλεξα. Αν όχι, για να πνίγω την αδυναμία μου.
Μήπως ο έρωτας ήτο Πλατωνικός?? Κάποιοι έχουν απλά ξεχάσει αυτού του είδους την απιστία... Δεν ξέρω για σας αλλά το εξωγαμιαίο σεξ δεν νομίζω ότι είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για μια σχέση ή ένα γάμου.... ΜΗΝ ΠΑΡΕΞΗΓΗΘΩ... Δεν λέω ότι δεν είναι πρόβλημα... Αλλά δεν είναι το μεγαλύτερο. Και το κατάλαβα μια φορά και έναν καιρό που έκανα έρωτα.
Εκεί που παρέδιδα επιεικώς μαθήματα σεναριακού επιπέδου (χειροκρότημα) πέτυχα (έτσι νομίζω τουλάχιστον) την ολοκλήρωση της συντρόφου μου. Η γυναικεία ολοκλήρωση συνοδεύεται από κάποιες ενδείξεις, μία εκ των οποίων λατρεύω, αλλά ας μην ξεφεύγω. Η προσωπική μου αυταρέσκεια ήταν αυξημένη αλλά για αρκετή ώρα παρατηρούσα την κοπέλα μου. Πάντα μετά το σεξ έχω πολυλογία και βγάζω λόγους βαρυσήμαντους. Λέγοντας περί της αξίας που είχε η Κβαντική θεωρία στην τεχνική που ακολούθησα και αναμειγνύοντας κάποιες σάλτσες φυσικής, Αριστοτελικής φιλοσοφίας και καταλήγωντας στον Νεύτωνα και στον Πύργο της Πίζας η κοπέλα μου πέθανε στα γέλια και ας έλεγα μαλακίες.
Εκείνη την ώρα το γέλιο της και η ευεξία της οφειλόταν και στην σωματική της διάθεση. Οκ. Αλλά όταν κάποιος σου γελάει με οτιδήποτε του λες τότε έχεις κερδίσει το μυαλό του. Αν ήμουν για πάντα με αυτή την κοπέλα δεν θα με ανησυχούσε περισσότεροτο το ενδεχόμενο να τελείωσει με κάποιον άλλο (ΟΧΙ ΟΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ - ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΓΚΑΟΥ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ). Αυτό που πραγματικά θα με ανησυχούσε θα ήταν αν έδινε ένα παρόμοιο γέλιο σε κάποιον άλλο γιατί πλέον δεν θα ήταν δική μου....
Και επειδή ο διοικητής δεν μου έκανε για Πήτερ Νορθ (ήμαρτον τι γράφω σήμερα) θέτω απλά και μια λιγότερο τραγελαφική εκδοχή. Τώρα βέβαια ο διοικητής μπορεί να πήγε να εισπράξει τα κοινόχρηστα (αγαπημένη φαντασίωση) ή να παραδώσει τα εναπομείναντα ένσημα...
Μοιχοί, αλιβάνιστοι, θύματα παιδεραστίας, 14χρονοι αντιεξουσιαστές με μολότοφ στα χέρια.
Το ψηφιδωτό της τηλεοπτικής παράνοιας χωράει κάθε πικραμένο. Και ως αμιγώς σοσιαλιστικό δεν χαμπαριάζει σε αστικές διαφορές. Ο 14χρονος αντιεξουσιαστής με την μολότοφ μπορεί να έριχνε καμία μολότοφ στα γραφεία του ΙΚΑ, με τον διοικητή να δραπετεύει με το ελικόπτερο των αδελφών Παλαιοκώστα και να πετάνε μαζί στους ουρανούς για να βρουν τον μικρό Άλεξ...
Μακρια από την ένοχη μαλακία...
Επιμύθιο: Κάθε πίπα πρέπει να τελειώνει
Ο Διοικητής του ΙΚΑ (διοικητή έχουν τα μπατσικά αλλά όσο δουλεύει το ένα τόσο δουλεύουν και τα άλλα) απεβίωσε με κάποιον τρόπο επειδή κατά πάσα πιθανότητα ήλθε σε ρήξη με τον επίδοξο και αφιονισμένο κερατά. Ένας 65χρονος μπορεί να καταρρεύσει και χωρίς να χτυπηθεί αλλά δεν με αφορά το κομμάτι αυτό. Ούτε το γεγονός ότι ένα πολιτικό πρόσωπο της εθνικοφρονούσας παράταξης υπέπεφτε σε μοιχεία. Αυτά είναι αστεία πράγματα γιατί όλοι γνωρίζουμε λίγο πολύ ότι οποιος παντρεμένος/η δεν ξενοπήδιέται φέρει στάμπα μαλάκα όπως αυτός που δεν φοροδιαφεύγει, αυτός που δεν μισεί τους αλβανούς κλπ κλπ. Η γκετοποίηση στην Ελληνική κοινωνία είναι σαφώς πιο διακριτική αλλά πολλαπλάσια σε υποκρισία.
Τι ήθελε ο Διοικητής σε τούτο το κονάκι? Να ξεβουλώσει το σωληνάκι? Και τόση τρέλλα ποια τρέχοντας από το ΙΚΑ να πάει σπίτι και μετά στην ερωτική οικοδομή? Ούτε οι πρωτοερωτευμένοι δεν κάνουν έτσι...
Μήπως ο φάκελος, το μπουρνούζι και άλλα σημειολογικά αντικείμενα, που σπερμολάτρες δημοσιογράφοι προσπαθούν να εξιχνιάσουν υιοθετώντας διαλεκτική Σέρλοκ Χολμς με λίγο από Ηρακλή Πουαρό, κρύβουν το δέντρο από το δάσος. Είχε καπνίσει όλη την πίπα ή όχι? Δεν ξέρω αλλά αν ήμουν διοικητής του ΙΚΑ φαντάζομαι ότι θα ήθελα να είχα άπειρες γκόμενες για να ξεχνάω τον ρόλο μου. Αν ήμουν τίμιος για να ξεχνάω που έμπλεξα. Αν όχι, για να πνίγω την αδυναμία μου.
Μήπως ο έρωτας ήτο Πλατωνικός?? Κάποιοι έχουν απλά ξεχάσει αυτού του είδους την απιστία... Δεν ξέρω για σας αλλά το εξωγαμιαίο σεξ δεν νομίζω ότι είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για μια σχέση ή ένα γάμου.... ΜΗΝ ΠΑΡΕΞΗΓΗΘΩ... Δεν λέω ότι δεν είναι πρόβλημα... Αλλά δεν είναι το μεγαλύτερο. Και το κατάλαβα μια φορά και έναν καιρό που έκανα έρωτα.
Εκεί που παρέδιδα επιεικώς μαθήματα σεναριακού επιπέδου (χειροκρότημα) πέτυχα (έτσι νομίζω τουλάχιστον) την ολοκλήρωση της συντρόφου μου. Η γυναικεία ολοκλήρωση συνοδεύεται από κάποιες ενδείξεις, μία εκ των οποίων λατρεύω, αλλά ας μην ξεφεύγω. Η προσωπική μου αυταρέσκεια ήταν αυξημένη αλλά για αρκετή ώρα παρατηρούσα την κοπέλα μου. Πάντα μετά το σεξ έχω πολυλογία και βγάζω λόγους βαρυσήμαντους. Λέγοντας περί της αξίας που είχε η Κβαντική θεωρία στην τεχνική που ακολούθησα και αναμειγνύοντας κάποιες σάλτσες φυσικής, Αριστοτελικής φιλοσοφίας και καταλήγωντας στον Νεύτωνα και στον Πύργο της Πίζας η κοπέλα μου πέθανε στα γέλια και ας έλεγα μαλακίες.
Εκείνη την ώρα το γέλιο της και η ευεξία της οφειλόταν και στην σωματική της διάθεση. Οκ. Αλλά όταν κάποιος σου γελάει με οτιδήποτε του λες τότε έχεις κερδίσει το μυαλό του. Αν ήμουν για πάντα με αυτή την κοπέλα δεν θα με ανησυχούσε περισσότεροτο το ενδεχόμενο να τελείωσει με κάποιον άλλο (ΟΧΙ ΟΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ - ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΓΚΑΟΥ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ). Αυτό που πραγματικά θα με ανησυχούσε θα ήταν αν έδινε ένα παρόμοιο γέλιο σε κάποιον άλλο γιατί πλέον δεν θα ήταν δική μου....
Και επειδή ο διοικητής δεν μου έκανε για Πήτερ Νορθ (ήμαρτον τι γράφω σήμερα) θέτω απλά και μια λιγότερο τραγελαφική εκδοχή. Τώρα βέβαια ο διοικητής μπορεί να πήγε να εισπράξει τα κοινόχρηστα (αγαπημένη φαντασίωση) ή να παραδώσει τα εναπομείναντα ένσημα...
Μοιχοί, αλιβάνιστοι, θύματα παιδεραστίας, 14χρονοι αντιεξουσιαστές με μολότοφ στα χέρια.
Το ψηφιδωτό της τηλεοπτικής παράνοιας χωράει κάθε πικραμένο. Και ως αμιγώς σοσιαλιστικό δεν χαμπαριάζει σε αστικές διαφορές. Ο 14χρονος αντιεξουσιαστής με την μολότοφ μπορεί να έριχνε καμία μολότοφ στα γραφεία του ΙΚΑ, με τον διοικητή να δραπετεύει με το ελικόπτερο των αδελφών Παλαιοκώστα και να πετάνε μαζί στους ουρανούς για να βρουν τον μικρό Άλεξ...
Μακρια από την ένοχη μαλακία...
Επιμύθιο: Κάθε πίπα πρέπει να τελειώνει
Tuesday, February 13, 2007
Τα 100 πρώτα χρόνια είναι δύσκολα
Δίχως καμία αίσθηση αριστερής προσέγγισης ο γνωστός σε όλους Οργανισμός Οικονομικής Ανάπτυξης και Συνεργασίας δημοσίευσε την ετήσια αναφορά του για την πορεία σημαντικών δεικτών των χωρών μελών του, συμπεριλαμβάνοντας και μια φωτιά και λαύρα σελίδα για την Ελλάδα.
Το εκνευριστικό σε τέτοιες μελέτες δεν είναι η προσήλωση ή ακόμα και ψύχωση σ΄ έννοιες όπως αγορά, ανταγωνισμός ή η παντελής αποχή άλλων λέξεων τύπου πρόνοια. Και δεν είναι εκνευριστικό γιατί όπώς κάποιοι διαβάζουν πουλημένες αθλητικές φυλλάδες, και μάλιστα γουστάρουν, έτσι και γω δεν περιμένω κάτι διαφορετικό από τον ΟΟΑΣ. Αντίθετα, η χειραγώγηση που τέτοια έγγραφα γνωρίζουν από τους εκάστοτε κυβερνώντες είναι άξια να στείλει κάποιον στο τρελλοκομείο.
Όταν κάποτε κάτι πράσινα ανθρωπάκια κυβερνούσαν τον τόπο και οι (όχι αριστερές) αναφορές του ΟΟΑΣ εξυμνούσαν την αρχή των (αντιλαικών κατ' άλλους) μεταρρυθμίσεων τότε όλα αποτελούσαν μια φυσιολογική ροή. Σήμερα που το παρόν PDF είναι σαν να λέει ξαναψηφίστε τα μπλε ανθρωπάκια ή ίδια πηγή και η ίδια αναφορά δεν αποτελούν σημείο αναφοράς για τα πράσινα ανθρωπάκια. Βέβαια πράσινα και μπλε ανθρωπάκια δεν διαφέρουν σε τίποτα απλά επειδή έχω μάθει να σέβομαι τις ΠΗΓΕΣ (έστω και τις αντιλαικές) επισημαίνω την γελοιότητα.
Απο κει και πέρα αλλαγή του συνταξιοδοτικού, ΟΛΙΚΗ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΦΟΡΕΑ, και μεταρρύθμιση στην παιδεία (το άρθρο 16 δεν νομίζω να απασχολεί τον ΟΟΑΣ) αποτελούν τα σημεία κλειδιά. Προσθέτω και τις δηλώσεις Γκαργκάνα για την διατήρηση της πολιτικής που θα ενισχύσει την οικονομική ανάπτυξη, άσχετα αν αυτή δεν αντικατοπτρίζεται στους πολλούς, και το γλυκό έδεσε.
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτό το PDF για όσους το τυπώσουν θα αποτελέσει ένα ωραίο κωλόχαρτο (ειδικά σε illustration hewlett packard χαρτί). Όχι γιατί δεν καταλαβαίνουν τι λέει αλλά γιατί στην Ελλάδα ζούμε στην κοσμάρα μας. Δεν έχουμε ιδέα τι θέλουμε εκτός από το να είμαστε αραχτοί και λάιτ. Αυτό δεν είναι καθόλου άσχημο. Αλλά είναι πλέον απλά ανέφικτο. Έτσι και αλλιώς με τους αλλοδαπούς να είναι οι μόνοι που δουλεύουν σοβαρά (και ακόμα πολλές φορές μαύρα), με την κουλτούρα να σβήνει υπό το βάρος της αμερικάνόφερτης σαβούρας σε κάθε επίπεδο η Ελλάδα μπορεί και να σβήσει αργά και σταθερά. Και ίσως εν τέλει αυτό να είναι το καλύτερο...
Αυτά που ζητάνε οι διεθνείς οργανισμοί και τα οποία εφαρμόζονται στο εξωτερικό στην Ελλάδα δεν μπορούν να εφαρμοστούν όσοι τεχνοκράτες και αν χρησιμοποιηθούν, όσοι έλληνες και αν σπουδάσουν στο εξωτερικό. Και οι μαλάκες ΔΗΘΕΝ αριστεροί ας μην χαρούν πιστεύοντας πως η Ελλάδα αντιστέκεται συνειδητά στην λαίλαπα του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης. Η Ελλάδα θα μείνει πίσω γιατί η νοοτροπία των πολιτών της δεν συμπίπτει σε τίποτα με αυτή των περισσότερων δυτικοευρωπαικών χωρών. Και αυτό φυσικά δεν είναι απαραίτητα κακό. Όμως επειδη δεν μπορείς να τραβάς μαλακία μια ζωή και να ζεις στην απομόνωση, ή θα μάθεις να συνεργάζεσαι με άλλους ή θα αυτοκτονήσεις. Αν ξαναγίνει Οκτωβριανή επανάσταση δεν θα ξεκινήσει από τα μπαρ των Εξαρχείων, το δωματιάκι της Ορίτζιναλ ή την γιάφκα της Δαμάρεως. Αν ξαναγίνει δεν θα ξεκινήσει από την Ελλάδα.
Θα γίνεις Ευρώπη??? Πως??? Με πορδές δεν βάφονται αυγά. Κάποιος πρέπει να βάλει στο μυαλό του πολίτη πως η λέξη αξιοπιστία πρέπει να γίνει το μπιμπερό του. Ποιος θα του το πει όμως? Οι αξιόπιστοι πολιτικοί που τον κοροιδεύουν επί δεκαετίες αφηνωντάς τον να κλέβει ψίχουλα όσο κάποιοι τρώνε με 10 κουτάλες? Οι καθηγητές ανώτατης εκπαίδευσης που για να αποφύγουν κάθε μορφή αξιολόγησης θα σκότωναν και την μάνα τους??? Ο πολιτικός τύπος που είναι πιο χρωματισμένος από τον ποδοσφαιρικό?
Όσοι θέλουν να κοροιδεύουν τον εαυτό τους δικαιωμά τους. Ιδεολογίες, κινήματα - συνδικαλιστικά (χαχαχαχα) και μη, σε μια εποχή που ουδείς ενδιαφέρεται για τα πάθη της προχουντικής Ελλάδας. Τα παιδάκια δεν ξέρουν τι είναι το 1821, όποιος νομίζει ότι θα μάθουν ποτέ ότι τον Ζαχαριάδη τον ψιλοπούλησε η ΕΣΣΔ είναι ή γραφικοί ή γλαφυροί. Ο ΟΟΑΣ δεν είναι ο 666. Είναι οι προτάσεις του για να μην μείνεις πιο πίσω. Δεν θέλουμε??? Ας βρούμε τα αρχίδια να αλλάξουμε τους κυβερνώντες και να πούμε ένα όχι μεγαλύτερο του 1940. Αν όμως δεν γίνεται, τουμπεκί ψιλοκομμένο και ας δουλέψουμε μπας και κάποια άλλη γενιά περάσει καλύτερα. Το να ευαγγελίζεσαι όμως αριστερά μανιφέστα μόνο και μόνο για να επιμηκύνεις την μιζέρια είναι έγκλημα.
ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΚΟΙΝΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ. ΤΟ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟ ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΟΤΙ ΔΗΛΩΝΕΙΣ ΕΙΣΑΙ. ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.
Το εκνευριστικό σε τέτοιες μελέτες δεν είναι η προσήλωση ή ακόμα και ψύχωση σ΄ έννοιες όπως αγορά, ανταγωνισμός ή η παντελής αποχή άλλων λέξεων τύπου πρόνοια. Και δεν είναι εκνευριστικό γιατί όπώς κάποιοι διαβάζουν πουλημένες αθλητικές φυλλάδες, και μάλιστα γουστάρουν, έτσι και γω δεν περιμένω κάτι διαφορετικό από τον ΟΟΑΣ. Αντίθετα, η χειραγώγηση που τέτοια έγγραφα γνωρίζουν από τους εκάστοτε κυβερνώντες είναι άξια να στείλει κάποιον στο τρελλοκομείο.
Όταν κάποτε κάτι πράσινα ανθρωπάκια κυβερνούσαν τον τόπο και οι (όχι αριστερές) αναφορές του ΟΟΑΣ εξυμνούσαν την αρχή των (αντιλαικών κατ' άλλους) μεταρρυθμίσεων τότε όλα αποτελούσαν μια φυσιολογική ροή. Σήμερα που το παρόν PDF είναι σαν να λέει ξαναψηφίστε τα μπλε ανθρωπάκια ή ίδια πηγή και η ίδια αναφορά δεν αποτελούν σημείο αναφοράς για τα πράσινα ανθρωπάκια. Βέβαια πράσινα και μπλε ανθρωπάκια δεν διαφέρουν σε τίποτα απλά επειδή έχω μάθει να σέβομαι τις ΠΗΓΕΣ (έστω και τις αντιλαικές) επισημαίνω την γελοιότητα.
Απο κει και πέρα αλλαγή του συνταξιοδοτικού, ΟΛΙΚΗ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΦΟΡΕΑ, και μεταρρύθμιση στην παιδεία (το άρθρο 16 δεν νομίζω να απασχολεί τον ΟΟΑΣ) αποτελούν τα σημεία κλειδιά. Προσθέτω και τις δηλώσεις Γκαργκάνα για την διατήρηση της πολιτικής που θα ενισχύσει την οικονομική ανάπτυξη, άσχετα αν αυτή δεν αντικατοπτρίζεται στους πολλούς, και το γλυκό έδεσε.
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτό το PDF για όσους το τυπώσουν θα αποτελέσει ένα ωραίο κωλόχαρτο (ειδικά σε illustration hewlett packard χαρτί). Όχι γιατί δεν καταλαβαίνουν τι λέει αλλά γιατί στην Ελλάδα ζούμε στην κοσμάρα μας. Δεν έχουμε ιδέα τι θέλουμε εκτός από το να είμαστε αραχτοί και λάιτ. Αυτό δεν είναι καθόλου άσχημο. Αλλά είναι πλέον απλά ανέφικτο. Έτσι και αλλιώς με τους αλλοδαπούς να είναι οι μόνοι που δουλεύουν σοβαρά (και ακόμα πολλές φορές μαύρα), με την κουλτούρα να σβήνει υπό το βάρος της αμερικάνόφερτης σαβούρας σε κάθε επίπεδο η Ελλάδα μπορεί και να σβήσει αργά και σταθερά. Και ίσως εν τέλει αυτό να είναι το καλύτερο...
Αυτά που ζητάνε οι διεθνείς οργανισμοί και τα οποία εφαρμόζονται στο εξωτερικό στην Ελλάδα δεν μπορούν να εφαρμοστούν όσοι τεχνοκράτες και αν χρησιμοποιηθούν, όσοι έλληνες και αν σπουδάσουν στο εξωτερικό. Και οι μαλάκες ΔΗΘΕΝ αριστεροί ας μην χαρούν πιστεύοντας πως η Ελλάδα αντιστέκεται συνειδητά στην λαίλαπα του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης. Η Ελλάδα θα μείνει πίσω γιατί η νοοτροπία των πολιτών της δεν συμπίπτει σε τίποτα με αυτή των περισσότερων δυτικοευρωπαικών χωρών. Και αυτό φυσικά δεν είναι απαραίτητα κακό. Όμως επειδη δεν μπορείς να τραβάς μαλακία μια ζωή και να ζεις στην απομόνωση, ή θα μάθεις να συνεργάζεσαι με άλλους ή θα αυτοκτονήσεις. Αν ξαναγίνει Οκτωβριανή επανάσταση δεν θα ξεκινήσει από τα μπαρ των Εξαρχείων, το δωματιάκι της Ορίτζιναλ ή την γιάφκα της Δαμάρεως. Αν ξαναγίνει δεν θα ξεκινήσει από την Ελλάδα.
Θα γίνεις Ευρώπη??? Πως??? Με πορδές δεν βάφονται αυγά. Κάποιος πρέπει να βάλει στο μυαλό του πολίτη πως η λέξη αξιοπιστία πρέπει να γίνει το μπιμπερό του. Ποιος θα του το πει όμως? Οι αξιόπιστοι πολιτικοί που τον κοροιδεύουν επί δεκαετίες αφηνωντάς τον να κλέβει ψίχουλα όσο κάποιοι τρώνε με 10 κουτάλες? Οι καθηγητές ανώτατης εκπαίδευσης που για να αποφύγουν κάθε μορφή αξιολόγησης θα σκότωναν και την μάνα τους??? Ο πολιτικός τύπος που είναι πιο χρωματισμένος από τον ποδοσφαιρικό?
Όσοι θέλουν να κοροιδεύουν τον εαυτό τους δικαιωμά τους. Ιδεολογίες, κινήματα - συνδικαλιστικά (χαχαχαχα) και μη, σε μια εποχή που ουδείς ενδιαφέρεται για τα πάθη της προχουντικής Ελλάδας. Τα παιδάκια δεν ξέρουν τι είναι το 1821, όποιος νομίζει ότι θα μάθουν ποτέ ότι τον Ζαχαριάδη τον ψιλοπούλησε η ΕΣΣΔ είναι ή γραφικοί ή γλαφυροί. Ο ΟΟΑΣ δεν είναι ο 666. Είναι οι προτάσεις του για να μην μείνεις πιο πίσω. Δεν θέλουμε??? Ας βρούμε τα αρχίδια να αλλάξουμε τους κυβερνώντες και να πούμε ένα όχι μεγαλύτερο του 1940. Αν όμως δεν γίνεται, τουμπεκί ψιλοκομμένο και ας δουλέψουμε μπας και κάποια άλλη γενιά περάσει καλύτερα. Το να ευαγγελίζεσαι όμως αριστερά μανιφέστα μόνο και μόνο για να επιμηκύνεις την μιζέρια είναι έγκλημα.
ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΚΟΙΝΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ. ΤΟ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟ ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΟΤΙ ΔΗΛΩΝΕΙΣ ΕΙΣΑΙ. ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.
Sunday, February 04, 2007
Wednesday, January 31, 2007
Βαρύ Πεπόνι
Μάλλον βαριά πίτσα έπρεπε να είναι ο τίτλος αλλά δεν πειράζει.
Πέρα της προσωπικής μου διατριβής είμαι υποχρεωμένος να κάνω και κάποιες εργασίες ερευνητικών μαθημάτων ώστε να πάρω κάποια έξτρα μόρια. Στην εργασία της στατιστικής που κάνω τώρα έχω τα στοιχεία της απογραφής μιας συγκεκριμένης περιοχής της Αγγλίας και προσπαθώ να βρω και να ερμηνεύσω τους συσχετισμούς μεταξύ μεταβλητών όπως ανεργία, μη ιδιοκτησία αυτοκινήτου ή στέγης, οικογένειες που έχουν έναν γονέα και γενικά να βρω ποια εκ των 10 συνοικιών της εν λόγω περιοχής φαίνεται να παρουσιάζει τα πιο ανησυχητικα δεδομένα.
Αυτός ο τύπος εργασίας που δεν βασίζεται στην στείρα συλλογή και ερμηνεία άρθρων είναι σαφώς πιο ελκυστικός αλλά και πιο κοπιώδης. Τελοσπάντων, χθες έπεσα με τα μούτρα και με πήρε το βράδυ. Βαριόμουν να ετοιμάσω οτιδήποτε για φαί και παρήγγειλα μια πίτσα με ανανά (!) και ένα σκορδόψωμο. Βλέποντας και τα ρεπορτάζ του συνεδρίου στο Παρίσι για το κλίμα παγκοσμίως και έχοντας τον Ιορδανό συγκάτοικο να προφητεύει (!) ότι η αυριανή μέρα στο Μπέρμιγχαμ δεν θα ήταν και η πιο νορμάλ θεώρησα πως επήλθε το πλήρωμα του χρόνου. Έπεσα για ύπνο γύρω στις 4.
Έλα όμως που ο ανανάς με ψιλόθέρισε. Ξυπνάω απότομα ενώ τα πουλιά κελαηδούσαν και τρέχω βουρ στο μπάνιο. Έμεινα κανά μισάωρο μέσα. Τόση διαύγεια πνευματική χρόνια είχα να ζήσω. Ανέλυσα κάθε θέμα που με έκαιγε, όσο στο παχύ έντερο οι αντιεξουσιαστές ανανάδες τα κάναν γυαλιά καρφιά με τους σκορδοψωμοματατζήδες (ονειρεμένη φρουτοπία).
Ο τύπος που κατέστρεψε τον ερωτά μου είναι κάτοικος μιας εκ των πιο χάι συνοικιών της suburbia της Αθήνας. Ξεκαθαρίζω ότι αυτό δεν αποτελεί κανενός είδους μομφή προς την κοπέλα. Αν πίστευα ότι έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο αυτός ο παράγοντας θα ήμουν τελείως μαλάκας να την σκέφτομαι, έστω και ολοένα λιγότερο πλέον. Ο τύπος μάλλον είναι προικισμένος γενικότερα (if you know what i mean) αλλά και αυτό δεν έχει να λέει. Σταματάω να ασχολούμαι με τα συν και τα πλην των άλλων. Ήρθε η ώρα να κάνω αυτοκριτική....
ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΧΑΛΑΝΕ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΩΝ... ΗΤΑΝ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΕΙΠΝΟ (ΑΠΟ ΤΙΣ 6.00 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ) ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 5.30. ΤΑ ΛΕΜΕ ΤΟ ΒΡΑΔΑΚΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
Part two: Στο πανεπιστήμιο δεν συνάντησα άτομο που να έδειξε να απασχολείται από τα γεγονότα στην ευρύτερη περιοχή του Edgbaston. Δεν εκπλήσσομαι βέβαια. Κάποια θέματα θεωρούνται ταμπού για συζήτηση. Και μην θίξεις επίσημα τις ΗΠΑ. Υπάρχει πνευματικό άσυλο εντός του campus. Δεν γαμιούνται οι μαλάκες...
Πήγαμε για δείπνο σε ένα κινέζικο εστιατόριο μεσαίας προς ψηλής κατηγορίας. Και όπως κάθομαι και κοιτάω να βρω κανά καλό κρασί σχετικά φτηνό ακούω τις παραγγελίες των ποτών....
Αγγλίδα: Coke no ice,
Πακιστανοαγγλίδα χορτοφάγος (Α ρε ταλιμπάν...): Coke no ice,
Αμερικανίδα: Coke with ice (μιλάμε για μεγάλη πρόοδο),
Άγγλος: Coke with ice,
Αραβοαφρικάνος: Do you have fresh juice (somebody shoot me)... it doesnt matter, coce no ice...
Ούτε μπύρα δεν πήρε ένας από αυτούς έτσι για να σπάσει την μονοτονία... Τι να πεις με αυτά τα άτομα. Είναι ωραίοι. Είναι σχετικά κουλ. Σίγουρα το διδακτορικό έχει πολτοποιήσει άλλες διαστάσεις της ζωής του. Αλλά δεν είναι στην ηλικία μου οι περισσότεροι. Να είσαι 30-4ο και στο εστιατόριο coke και χωρίς πάγο πάει πολύ. Η συζήτηση ήταν άκρως βαρετή. Το ότι 8 άτομα συνελήφθησαν ως τρομοκράτες κανά 2 χιλίομετρα από το πανεπιστήμιο δεν απασχόλησε κανέναν. Ψιλά γράμματα. Το όραμα του πανεπιστημίου και το μέλλον της σχολής μας απασχόλησαν σε κάποιο βαθμό. Σίγουρα είναι καλύτερα από το να έχεις το χάος της Αθήνας. Αλλά διάολε πηγαίνωντας έξω αναζητάς μια άλλη επαφή με τον συνομιλητή σου.
Πήρα την αγγλίδα και πήγαμε για μια μπύρα σε μια ψιλοβρωμερή παμπ μετά. Είναι πολύ γλυκιά και ήσυχη κοπέλα. Ευτυχώς είναι με άλλον και δεν την σκέφτηκα ποτέ διαφορετικά. Ναι θα πει κάποιος αυτό θα σε εμπόδιζε. Η άλλη είναι εδώ και 13.5 μήνες αγκαζέ και εσύ στον κόσμο σου.
Ναι ρε στον κόσμο μου.... Γιατί ο κόσμος μου είχε χρώμα επειδή την σκεφτόμουν. Γιατί ήμουν έτοιμος να εγκαταλείψω τα πάντα για χάρη της. Πωπω ρε μεγάλε δακρύσαμε ...
(Αυτός ο εσωτερικός διάλογος αποτυπώνει το μέγεθος της παράνοιας, νομίζω)
Και όμως οι ανανάδες μου δείξαν την αντικειμενική πραγματικότητα. Η εν λόγω κοπέλα είναι όμορφη, πολύ όμορφη. Πως είμαι εγώ εμφανισιακά... Ε κάπως προς το ακριβώς αντίθετο.
Αυτό ούτε στιγμή δεν με εμπόδισε να παίξω μπάλλα. Αλλά υπάρχουν και άλλα κενά. Γενικά είμαι ψιλοκαλλιεργημένος. Αν η ξεφτυλισμένη η Δρούζα έκανε την εκπομπή για τον καρκίνο όσο ο πατέρας μου ψυχοραγούσε δεν θα έτρεφα φρούδες ελπίδες. Αλλά θα γέμιζα με ακόμα περίσσοτερη όργη από όση νιώθω τώρα... Γιατί όμως?
Γιατί δεν είμαι ήρεμος. Γιατί η παράνοια που κυκλοφορεί άπλετη εκεί έξω μου τρυπάει τον εγκέφαλο. Και όσο καλλιεργημένος και αν εισαι αν η οργή θολώνει την σκέψη είτε στα σοβαρά είτε στα ασήμαντα τότε οι άλλοι δεν σε παίρνουν στα σοβαρά. Στην προσπαθειά μου να την κερδίσω έβγαλα όλα τα χαρτιά στην φόρα. Ξέχασα πως τα μισά από αυτά θα με έκαιγαν.
Γιατί το παιχνίδι θέλει και βουντού. Όχι μόνο να προσέχεις τις αρνητικές εξάρσεις σου. Αλλά και να φυλάς τα καλά χαρτιά σου ώστε η άλλη (αν την ενδιαφέρεις έστω και λίγο) να ερεθίζεται από το στοιχείο της καινούριας έκπληξης. Σκατά... Απλός θνητός είμαι. Δεν είμαι ο στρατηγός Αιζενχάουερ...
Δεν την ενδιέφερα ποτέ ούτε μια στάλα. Και δεν παραθέτω τα στοιχεία που το αποδεικνύουν γιατί ντρέπομαι για τις μπλογκομούτζες που θα μαζέψω. Το μόνο γαμημένο στοιχείο που αφέθηκε ως παρακαταθήκη είναι ότι επειδή την συγκίνησε το πάθος και η προσπαθειά μου θέλησε να με απελευθερώσει από τα δεσμά μου για να μην χάσω το δρόμο μου και να μην πάει πίσω το διδακτορικό.... ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ...
Πέρα της προσωπικής μου διατριβής είμαι υποχρεωμένος να κάνω και κάποιες εργασίες ερευνητικών μαθημάτων ώστε να πάρω κάποια έξτρα μόρια. Στην εργασία της στατιστικής που κάνω τώρα έχω τα στοιχεία της απογραφής μιας συγκεκριμένης περιοχής της Αγγλίας και προσπαθώ να βρω και να ερμηνεύσω τους συσχετισμούς μεταξύ μεταβλητών όπως ανεργία, μη ιδιοκτησία αυτοκινήτου ή στέγης, οικογένειες που έχουν έναν γονέα και γενικά να βρω ποια εκ των 10 συνοικιών της εν λόγω περιοχής φαίνεται να παρουσιάζει τα πιο ανησυχητικα δεδομένα.
Αυτός ο τύπος εργασίας που δεν βασίζεται στην στείρα συλλογή και ερμηνεία άρθρων είναι σαφώς πιο ελκυστικός αλλά και πιο κοπιώδης. Τελοσπάντων, χθες έπεσα με τα μούτρα και με πήρε το βράδυ. Βαριόμουν να ετοιμάσω οτιδήποτε για φαί και παρήγγειλα μια πίτσα με ανανά (!) και ένα σκορδόψωμο. Βλέποντας και τα ρεπορτάζ του συνεδρίου στο Παρίσι για το κλίμα παγκοσμίως και έχοντας τον Ιορδανό συγκάτοικο να προφητεύει (!) ότι η αυριανή μέρα στο Μπέρμιγχαμ δεν θα ήταν και η πιο νορμάλ θεώρησα πως επήλθε το πλήρωμα του χρόνου. Έπεσα για ύπνο γύρω στις 4.
Έλα όμως που ο ανανάς με ψιλόθέρισε. Ξυπνάω απότομα ενώ τα πουλιά κελαηδούσαν και τρέχω βουρ στο μπάνιο. Έμεινα κανά μισάωρο μέσα. Τόση διαύγεια πνευματική χρόνια είχα να ζήσω. Ανέλυσα κάθε θέμα που με έκαιγε, όσο στο παχύ έντερο οι αντιεξουσιαστές ανανάδες τα κάναν γυαλιά καρφιά με τους σκορδοψωμοματατζήδες (ονειρεμένη φρουτοπία).
Ο τύπος που κατέστρεψε τον ερωτά μου είναι κάτοικος μιας εκ των πιο χάι συνοικιών της suburbia της Αθήνας. Ξεκαθαρίζω ότι αυτό δεν αποτελεί κανενός είδους μομφή προς την κοπέλα. Αν πίστευα ότι έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο αυτός ο παράγοντας θα ήμουν τελείως μαλάκας να την σκέφτομαι, έστω και ολοένα λιγότερο πλέον. Ο τύπος μάλλον είναι προικισμένος γενικότερα (if you know what i mean) αλλά και αυτό δεν έχει να λέει. Σταματάω να ασχολούμαι με τα συν και τα πλην των άλλων. Ήρθε η ώρα να κάνω αυτοκριτική....
ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΧΑΛΑΝΕ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΩΝ... ΗΤΑΝ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΕΙΠΝΟ (ΑΠΟ ΤΙΣ 6.00 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ) ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 5.30. ΤΑ ΛΕΜΕ ΤΟ ΒΡΑΔΑΚΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
Part two: Στο πανεπιστήμιο δεν συνάντησα άτομο που να έδειξε να απασχολείται από τα γεγονότα στην ευρύτερη περιοχή του Edgbaston. Δεν εκπλήσσομαι βέβαια. Κάποια θέματα θεωρούνται ταμπού για συζήτηση. Και μην θίξεις επίσημα τις ΗΠΑ. Υπάρχει πνευματικό άσυλο εντός του campus. Δεν γαμιούνται οι μαλάκες...
Πήγαμε για δείπνο σε ένα κινέζικο εστιατόριο μεσαίας προς ψηλής κατηγορίας. Και όπως κάθομαι και κοιτάω να βρω κανά καλό κρασί σχετικά φτηνό ακούω τις παραγγελίες των ποτών....
Αγγλίδα: Coke no ice,
Πακιστανοαγγλίδα χορτοφάγος (Α ρε ταλιμπάν...): Coke no ice,
Αμερικανίδα: Coke with ice (μιλάμε για μεγάλη πρόοδο),
Άγγλος: Coke with ice,
Αραβοαφρικάνος: Do you have fresh juice (somebody shoot me)... it doesnt matter, coce no ice...
Ούτε μπύρα δεν πήρε ένας από αυτούς έτσι για να σπάσει την μονοτονία... Τι να πεις με αυτά τα άτομα. Είναι ωραίοι. Είναι σχετικά κουλ. Σίγουρα το διδακτορικό έχει πολτοποιήσει άλλες διαστάσεις της ζωής του. Αλλά δεν είναι στην ηλικία μου οι περισσότεροι. Να είσαι 30-4ο και στο εστιατόριο coke και χωρίς πάγο πάει πολύ. Η συζήτηση ήταν άκρως βαρετή. Το ότι 8 άτομα συνελήφθησαν ως τρομοκράτες κανά 2 χιλίομετρα από το πανεπιστήμιο δεν απασχόλησε κανέναν. Ψιλά γράμματα. Το όραμα του πανεπιστημίου και το μέλλον της σχολής μας απασχόλησαν σε κάποιο βαθμό. Σίγουρα είναι καλύτερα από το να έχεις το χάος της Αθήνας. Αλλά διάολε πηγαίνωντας έξω αναζητάς μια άλλη επαφή με τον συνομιλητή σου.
Πήρα την αγγλίδα και πήγαμε για μια μπύρα σε μια ψιλοβρωμερή παμπ μετά. Είναι πολύ γλυκιά και ήσυχη κοπέλα. Ευτυχώς είναι με άλλον και δεν την σκέφτηκα ποτέ διαφορετικά. Ναι θα πει κάποιος αυτό θα σε εμπόδιζε. Η άλλη είναι εδώ και 13.5 μήνες αγκαζέ και εσύ στον κόσμο σου.
Ναι ρε στον κόσμο μου.... Γιατί ο κόσμος μου είχε χρώμα επειδή την σκεφτόμουν. Γιατί ήμουν έτοιμος να εγκαταλείψω τα πάντα για χάρη της. Πωπω ρε μεγάλε δακρύσαμε ...
(Αυτός ο εσωτερικός διάλογος αποτυπώνει το μέγεθος της παράνοιας, νομίζω)
Και όμως οι ανανάδες μου δείξαν την αντικειμενική πραγματικότητα. Η εν λόγω κοπέλα είναι όμορφη, πολύ όμορφη. Πως είμαι εγώ εμφανισιακά... Ε κάπως προς το ακριβώς αντίθετο.
Αυτό ούτε στιγμή δεν με εμπόδισε να παίξω μπάλλα. Αλλά υπάρχουν και άλλα κενά. Γενικά είμαι ψιλοκαλλιεργημένος. Αν η ξεφτυλισμένη η Δρούζα έκανε την εκπομπή για τον καρκίνο όσο ο πατέρας μου ψυχοραγούσε δεν θα έτρεφα φρούδες ελπίδες. Αλλά θα γέμιζα με ακόμα περίσσοτερη όργη από όση νιώθω τώρα... Γιατί όμως?
Γιατί δεν είμαι ήρεμος. Γιατί η παράνοια που κυκλοφορεί άπλετη εκεί έξω μου τρυπάει τον εγκέφαλο. Και όσο καλλιεργημένος και αν εισαι αν η οργή θολώνει την σκέψη είτε στα σοβαρά είτε στα ασήμαντα τότε οι άλλοι δεν σε παίρνουν στα σοβαρά. Στην προσπαθειά μου να την κερδίσω έβγαλα όλα τα χαρτιά στην φόρα. Ξέχασα πως τα μισά από αυτά θα με έκαιγαν.
Γιατί το παιχνίδι θέλει και βουντού. Όχι μόνο να προσέχεις τις αρνητικές εξάρσεις σου. Αλλά και να φυλάς τα καλά χαρτιά σου ώστε η άλλη (αν την ενδιαφέρεις έστω και λίγο) να ερεθίζεται από το στοιχείο της καινούριας έκπληξης. Σκατά... Απλός θνητός είμαι. Δεν είμαι ο στρατηγός Αιζενχάουερ...
Δεν την ενδιέφερα ποτέ ούτε μια στάλα. Και δεν παραθέτω τα στοιχεία που το αποδεικνύουν γιατί ντρέπομαι για τις μπλογκομούτζες που θα μαζέψω. Το μόνο γαμημένο στοιχείο που αφέθηκε ως παρακαταθήκη είναι ότι επειδή την συγκίνησε το πάθος και η προσπαθειά μου θέλησε να με απελευθερώσει από τα δεσμά μου για να μην χάσω το δρόμο μου και να μην πάει πίσω το διδακτορικό.... ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ...
ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΡΕΕΕΕΕ ...
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΞΕΡΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ...
ΚΑΙ ΤΟ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ....
ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΣΟΥ ΚΟΠΕΛΙΑ ΝΑ ΠΗΔΗΞΩ ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΗ...
ΘΑ ΤΗΝ ΕΧΩ ΠΡΟΣΚΕΦΑΛΟ...
Το θέμα είναι μήπως έχει δίκιο... Δεν μπορώ είτε τώρα είτε σε εύλογο χρονικό διάστημα να της χαρίσω το lifestyle που της προσφέρει ο άλλος. Και επαναλαμβάνω δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Όμως όταν χάνεις και στα σημεία και στο γενικό παιχνίδι όλα σου φταίνε. Φοβάμαι πως ακόμα και εγώ να μουνα στην θέση της τον άλλο θα διάλεγα. Για ένα καλύτερο παρόν. Και όχι για ένα αβέβαιο μέλλον.
Δεν τελειώσαμε... Όποιος βρει το κουράγιο να διαβάσει ως εδώ κερδίζει την .... αμέριστη συμπαθειά μου... To be continued...
Ήταν ποτέ αρκετά τα λεφτά Άρη?
Για κάποιους ποτέ δεν θα είναι...
Αλλά αυτό είναι δικό τους πρόβλημα...
Καλό ταξίδι
Wednesday, January 24, 2007
Δεμένος Χειροπόδαρα
Η αναγνώριση της ανυπαρξίας μας αποτελεί βασική προϋπόθεση για την εξημέρωση της ματαιοδοξίας αλλά και κάθε άλλης μορφης προσωπικής μακαριότητας που μας σημαδεύει κάθε μέρα. Αυτό δεν σημαίνει πως αγνοούμε τον εαυτό μας. Έτσι και αλλιώς, σε ένα κόσμο ατομιστικά ωφελιμιστικό ένα τέτοιο μήνυμα θα ισοδυναμούσε με πορεία σε βαθιά ομίχλη. Αντίθετα, αυτοπροστατευόμαστε και απέναντι στις ερινύες που τόσο εύκολα εμφανίζονται από το πουθενά και απέναντι στις πιθανές ατυχίες που μας χτυπάνε.
Χάνοντας χρόνο, φαιά ουσία, ακόμα και κάποιους ελάχιστους υλικούς πόρους για έναν ατελέσφορο έρωτα, κατέληξα πως όταν αναρωτιόμουν γιατί θέοι και άνθρωποι δεν συμμαχούν για την επίτευξη του ονείρου μου ήμουν τουλάχιστον γραφικός. Όχι γιατί εθελοτυφλούσα μπροστά σε τόσα άλλα προβλήματα που ταλανίζουν την ανθρωπότητα τόσο σε μακροοικονομικό όσο και σε μικροοικονομικό επίπεδο και που απλά δεν συγκρίνονται με το δικό μου. Προσδοκώντας όμως στο ενδιαφέρον, την κατανόηση ή ακομα και την ουσιαστική συμπαράσταση τρίτων, ξέχασα ότι το πρόβλημα είναι μόνο δικό μου. Θεώρησα πως κάτι θα φεγγαρόλουζε τις αγνές (επιμένω) προθέσεις μου χαριζοντάς από ιερότητα ως οικουμενικότητα στο ονειρό μου.
Πλανιόμουν πλάνην οικτρά. Αναμειγνύοντας ψυχολογικά κάθε άτομο που τύχαινε να μου μιλάει, ναι μεν εξωτερίκευα την λύσσα μου και εκτωνονόμουν αλλά έχανα την ουσία. Όταν στηρίζεσαι στους τρίτους αποδέχεσαι ότι είσαι ενεργό μέλος μιας κοινωνίας που μπορεί να σε στηρίξει και να την στηρίξεις. Όμως, καλώς ή κακώς, κάτι τέτοιο απέχει παρασάγγας από την προσωπική μου ερμηνεία για την ζωή. Μέχρι τώρα σπάνια κοίταγα πίσω. Έβαζα το κεφάλι κάτω και βουρ για τον εκάστοτε στόχο. Στην πραγματική στραβή όμως κόλλησα τόσο που άρχισα να ψάχνω στηρίγματα. Ουδείς μπορεί να μας πείσει ότι πριν κοιτάξει ο Ορφέας πίσω η Ευρυδίκη τον ακολουθούσε με την άδεια του Πλούτωνα. Και τα δράματα βασίζονται κυρίως στην τραγική ειρωνεία.
Η αναγνώριση της ανυπαρξίας είναι και ένα στοιχείο που σε κρατάει σε εγρήγορση. Όχι για να φτάσεις στην ύπαρξη έτσι όπως παρουσιάζεται στους φιλικούς κύκλους, στην τηλεόραση, στο σύγχρονο lifestyle. Αλλά γιατί όταν κοιτάς ψηλά μια αλήθεια υπάρχει μόνο και ούτε τα χρήματα και τα αγαθά όλου του κόσμου δεν μπορούν να την εξαγοράσουν.
"Καλλιτέχνης θα πει όλα όσα δεν είσαι και όλα όσα μιμείσαι"
(Νότης Σφακιανάκης)
Για μια μεγάλη περίοδο ξέχασα να αναλύσω τι δεν είμαι αλλά πάνω απ' όλα καταδέχθηκα να μιμούμαι τους βάρβαρους. Προσδοκώ να μην επαναλάβω το ίδιο λάθος στο μέλλον.
Χάνοντας χρόνο, φαιά ουσία, ακόμα και κάποιους ελάχιστους υλικούς πόρους για έναν ατελέσφορο έρωτα, κατέληξα πως όταν αναρωτιόμουν γιατί θέοι και άνθρωποι δεν συμμαχούν για την επίτευξη του ονείρου μου ήμουν τουλάχιστον γραφικός. Όχι γιατί εθελοτυφλούσα μπροστά σε τόσα άλλα προβλήματα που ταλανίζουν την ανθρωπότητα τόσο σε μακροοικονομικό όσο και σε μικροοικονομικό επίπεδο και που απλά δεν συγκρίνονται με το δικό μου. Προσδοκώντας όμως στο ενδιαφέρον, την κατανόηση ή ακομα και την ουσιαστική συμπαράσταση τρίτων, ξέχασα ότι το πρόβλημα είναι μόνο δικό μου. Θεώρησα πως κάτι θα φεγγαρόλουζε τις αγνές (επιμένω) προθέσεις μου χαριζοντάς από ιερότητα ως οικουμενικότητα στο ονειρό μου.
Πλανιόμουν πλάνην οικτρά. Αναμειγνύοντας ψυχολογικά κάθε άτομο που τύχαινε να μου μιλάει, ναι μεν εξωτερίκευα την λύσσα μου και εκτωνονόμουν αλλά έχανα την ουσία. Όταν στηρίζεσαι στους τρίτους αποδέχεσαι ότι είσαι ενεργό μέλος μιας κοινωνίας που μπορεί να σε στηρίξει και να την στηρίξεις. Όμως, καλώς ή κακώς, κάτι τέτοιο απέχει παρασάγγας από την προσωπική μου ερμηνεία για την ζωή. Μέχρι τώρα σπάνια κοίταγα πίσω. Έβαζα το κεφάλι κάτω και βουρ για τον εκάστοτε στόχο. Στην πραγματική στραβή όμως κόλλησα τόσο που άρχισα να ψάχνω στηρίγματα. Ουδείς μπορεί να μας πείσει ότι πριν κοιτάξει ο Ορφέας πίσω η Ευρυδίκη τον ακολουθούσε με την άδεια του Πλούτωνα. Και τα δράματα βασίζονται κυρίως στην τραγική ειρωνεία.
Η αναγνώριση της ανυπαρξίας είναι και ένα στοιχείο που σε κρατάει σε εγρήγορση. Όχι για να φτάσεις στην ύπαρξη έτσι όπως παρουσιάζεται στους φιλικούς κύκλους, στην τηλεόραση, στο σύγχρονο lifestyle. Αλλά γιατί όταν κοιτάς ψηλά μια αλήθεια υπάρχει μόνο και ούτε τα χρήματα και τα αγαθά όλου του κόσμου δεν μπορούν να την εξαγοράσουν.
"Καλλιτέχνης θα πει όλα όσα δεν είσαι και όλα όσα μιμείσαι"
(Νότης Σφακιανάκης)
Για μια μεγάλη περίοδο ξέχασα να αναλύσω τι δεν είμαι αλλά πάνω απ' όλα καταδέχθηκα να μιμούμαι τους βάρβαρους. Προσδοκώ να μην επαναλάβω το ίδιο λάθος στο μέλλον.
Tuesday, January 23, 2007
Thursday, December 14, 2006
Κανένας δεν αγοράζει σπίρτα σήμερον :-(
Φτάσαμε αισίως μερικά βήματα και από το φετινό χριστουγεννιάτικο πανηγυράκι. Ευχές, δώρα (κυρίως δώρα), και χαρούμενες μασκαράτες, από αυτές που νομίζεις ότι έχουν παραγγελθεί εκ των προτέρων για να πλαισιώσουν την περίσταση.
Στο όνομα του Χριστού γίναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Δεν είναι λοιπόν καθόλου προτότυπη για τα ανθρώπινα δεδομένα η ισοπέδωση της επετείου της γεννησής του.
Κατ εμέ όλα ξεκινάνε από το γεγονός πως η θρησκεία δεν πληρεί πλέον τις προϋποθέσεις για να εντρυφήσει στον άνθρωπο την ελπίδα. Βέβαια, κάθε μέρα που ο ήλιος ανατέλλει θεωρητικά όλα μπορούν να πάνε καλύτερα αλλά πέρα από την ανάγκη του ανθρώπου να μην κατθλίβεται, δεν βλέπω που έχει βάση αυτό. Κάθε μέρα είναι καλή για το καλύτερο και το χειρότερο, επομένως η ελπίδα συμπορεύεται με την απελπισία σε ένα ματς που κανείς δεν ξέρει πότε θα σφυρίξει την λήξη το κοράκι (ο θεός στις διάφορες εκδοχές του, η φύση, το σύμπαν, I don’t know). Αν είσαι σε θέση να το αντιμετωπίσεις με επάρκεια και αξιοπρέπεια τότε η αισιοδοξία είναι απλά το άλλοθι της υπεκφυγής στην αναζήτηση λύσεων.
Όμως, η θρησκεία ως ανθρώπινο κατασκεύασμα θα μπορούσε την διαλεκτική της αγάπης, αν όχι να την επιβάλει, τουλάχιστον να παλεύει κάθε λεπτό και κάθε στιγμή ώστε να την ισχυροποιήσει. Εκεί είναι δυστυχώς που χωλαίνει το πράγμα. Στην κοινωνία της πληροφορίας (ή και της υπερπληροφόρησης) μια ματιά στα ποτισμένα με αίμα κατορθώματα των θρησκειών και κοιτώντας τον καταγάλανο ουρανό η έμφυτη ελπίδα συναντά την έμφυτη απελπισία. Η θρησκεία συνεχίζει να κατέχει την ρυθμιστική και ηθικολογική της αξία, όμως τα ανθρώπινα πεπραγμένα την καθιστούν ολοένα πιο αδύναμη.
Φτάνοντας στα Χριστούγεννα, η αδυναμία είναι περισσότερο από ενοχλητική. Γιόρταζε κόσμε. Επειδή ο γιος του θεανθρώπου έφερε την ελπίδα. Και μαζί κατανάλωσε. Δεν μας έχουν δείξει ακόμα την Παναγία με ένα μπιπερό Κόκα – Καριόλα μέσα στον Αχυρώνα, αλλά είναι δεδομένο πως το παραμύθι του Άη Βασίλη είναι η εκατολογική ονείρωξη κάθε φοιτητή του μάρκετινγκ. Μια κάπα, ένας σάκος, ένας σκούφορς (όχι απαραίτητα κόκκινα – πολύχρωμα όπως πλέον και τα Πασχαλινά αυγά) και από λαγουδάκι του Πλεϊμπόι και Πανάθα μασκότ μέχρι Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών που μοιράζει σοκ και δέος στους κάθε λογής τρομοκράτες. Μόνο ο Μπιν Λάντεν δεν έχει ντυθεί Άη Βασίλης αν και πληρεί κάποιες προϋποθέσεις (σκούφος – μούσι).
Διέξοδος... Καμία. Όλοι είμαστε ενταγμένοι μέσα σε κοινωνικές δομές. Είναι δύσκολο για τον κάθενα να ξεκινήσει την δική του επανάσταση. Όταν είναι Σάββατο βράδυ, λες όλοι είναι έξω (που δεν είναι αλλά η μαζική συσπείρωση των μονάδων επιτυγχάνεται μέσω του μηδενισμού του ατόμου) εγώ γιατί όχι? Θα ταν ποτέ δυνατόν να μείνεις τελείως ανεπηρέαστος από το κλίμα... Μόνο αν ήσουν μοναχός ή αν είχες τσακωθεί με όλο τον κόσμο. Αλλά ακόμα και τότε η φτιασιδωμένη αγάπη θα ξεχειλίσει και θα σε συνεπάρει στην μάζα. Το πλούσιο χριστουγεννιάτικο τραπέζι των φτωχών εργαζομένων του Σκρούτζ ουδείς μας λέει αν εξακολουθεί να είναι πλούσιο και μετά τις γιορτές.
Για αυτό και το Πάσχα και την 25η Μαρτίου και το Halloween και τα χριστούγεννα το μόνο παραμύθι που με συγκινεί είναι το κοριτσάκι με τα σπίρτα.. Ούτε ωραιοποιεί όυτε παραμυθιάζει. Παρά μόνο λέει όλη την γαμημένη αλήθεια. Όσο καλά (ή κακά) και αν πηγαίνουν τα πράγματα για μας πάντα υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού. Και η ελπίδα η δικιά μας για την ζωή δεν συναγωνίζεται ούτε στο ελάχιστο την δική τους απελπισία. Και η μόνη λύση είναι να πάψουμε να κοιτάμε την πάρτη μας και να σκύψουμε στους γύρω μας. Και αυτό είναι ένα παραμύθι που διαβάζεται 365 μέρες τον χρόνο.
... "The Christmas lights rose higher and higher, till they looked to her like the stars in the sky. Then she saw a star fall, leaving behind it a bright streak of fire. “Someone is dying,” thought the little girl, for her old grandmother, the only one who had ever loved her, and who was now dead, had told her that when a star falls, a soul was going up to God.
She again rubbed a match on the wall, and the light shone round her; in the brightness stood her old grandmother, clear and shining, yet mild and loving in her appearance. “Grandmother,” cried the little one, “O take me with you; I know you will go away when the match burns out; you will vanish like the warm stove, the roast goose, and the large, glorious Christmas-tree.” And she made haste to light the whole bundle of matches, for she wished to keep her grandmother there. And the matches glowed with a light that was brighter than the noon-day, and her grandmother had never appeared so large or so beautiful. She took the little girl in her arms, and they both flew upwards in brightness and joy far above the earth, where there was neither cold nor hunger nor pain, for they were with God"...
The little match-seller (1846) Hans Kristian Andersen
http://hca.gilead.org.il/li_match.html
Στο όνομα του Χριστού γίναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Δεν είναι λοιπόν καθόλου προτότυπη για τα ανθρώπινα δεδομένα η ισοπέδωση της επετείου της γεννησής του.
Κατ εμέ όλα ξεκινάνε από το γεγονός πως η θρησκεία δεν πληρεί πλέον τις προϋποθέσεις για να εντρυφήσει στον άνθρωπο την ελπίδα. Βέβαια, κάθε μέρα που ο ήλιος ανατέλλει θεωρητικά όλα μπορούν να πάνε καλύτερα αλλά πέρα από την ανάγκη του ανθρώπου να μην κατθλίβεται, δεν βλέπω που έχει βάση αυτό. Κάθε μέρα είναι καλή για το καλύτερο και το χειρότερο, επομένως η ελπίδα συμπορεύεται με την απελπισία σε ένα ματς που κανείς δεν ξέρει πότε θα σφυρίξει την λήξη το κοράκι (ο θεός στις διάφορες εκδοχές του, η φύση, το σύμπαν, I don’t know). Αν είσαι σε θέση να το αντιμετωπίσεις με επάρκεια και αξιοπρέπεια τότε η αισιοδοξία είναι απλά το άλλοθι της υπεκφυγής στην αναζήτηση λύσεων.
Όμως, η θρησκεία ως ανθρώπινο κατασκεύασμα θα μπορούσε την διαλεκτική της αγάπης, αν όχι να την επιβάλει, τουλάχιστον να παλεύει κάθε λεπτό και κάθε στιγμή ώστε να την ισχυροποιήσει. Εκεί είναι δυστυχώς που χωλαίνει το πράγμα. Στην κοινωνία της πληροφορίας (ή και της υπερπληροφόρησης) μια ματιά στα ποτισμένα με αίμα κατορθώματα των θρησκειών και κοιτώντας τον καταγάλανο ουρανό η έμφυτη ελπίδα συναντά την έμφυτη απελπισία. Η θρησκεία συνεχίζει να κατέχει την ρυθμιστική και ηθικολογική της αξία, όμως τα ανθρώπινα πεπραγμένα την καθιστούν ολοένα πιο αδύναμη.
Φτάνοντας στα Χριστούγεννα, η αδυναμία είναι περισσότερο από ενοχλητική. Γιόρταζε κόσμε. Επειδή ο γιος του θεανθρώπου έφερε την ελπίδα. Και μαζί κατανάλωσε. Δεν μας έχουν δείξει ακόμα την Παναγία με ένα μπιπερό Κόκα – Καριόλα μέσα στον Αχυρώνα, αλλά είναι δεδομένο πως το παραμύθι του Άη Βασίλη είναι η εκατολογική ονείρωξη κάθε φοιτητή του μάρκετινγκ. Μια κάπα, ένας σάκος, ένας σκούφορς (όχι απαραίτητα κόκκινα – πολύχρωμα όπως πλέον και τα Πασχαλινά αυγά) και από λαγουδάκι του Πλεϊμπόι και Πανάθα μασκότ μέχρι Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών που μοιράζει σοκ και δέος στους κάθε λογής τρομοκράτες. Μόνο ο Μπιν Λάντεν δεν έχει ντυθεί Άη Βασίλης αν και πληρεί κάποιες προϋποθέσεις (σκούφος – μούσι).
Διέξοδος... Καμία. Όλοι είμαστε ενταγμένοι μέσα σε κοινωνικές δομές. Είναι δύσκολο για τον κάθενα να ξεκινήσει την δική του επανάσταση. Όταν είναι Σάββατο βράδυ, λες όλοι είναι έξω (που δεν είναι αλλά η μαζική συσπείρωση των μονάδων επιτυγχάνεται μέσω του μηδενισμού του ατόμου) εγώ γιατί όχι? Θα ταν ποτέ δυνατόν να μείνεις τελείως ανεπηρέαστος από το κλίμα... Μόνο αν ήσουν μοναχός ή αν είχες τσακωθεί με όλο τον κόσμο. Αλλά ακόμα και τότε η φτιασιδωμένη αγάπη θα ξεχειλίσει και θα σε συνεπάρει στην μάζα. Το πλούσιο χριστουγεννιάτικο τραπέζι των φτωχών εργαζομένων του Σκρούτζ ουδείς μας λέει αν εξακολουθεί να είναι πλούσιο και μετά τις γιορτές.
Για αυτό και το Πάσχα και την 25η Μαρτίου και το Halloween και τα χριστούγεννα το μόνο παραμύθι που με συγκινεί είναι το κοριτσάκι με τα σπίρτα.. Ούτε ωραιοποιεί όυτε παραμυθιάζει. Παρά μόνο λέει όλη την γαμημένη αλήθεια. Όσο καλά (ή κακά) και αν πηγαίνουν τα πράγματα για μας πάντα υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού. Και η ελπίδα η δικιά μας για την ζωή δεν συναγωνίζεται ούτε στο ελάχιστο την δική τους απελπισία. Και η μόνη λύση είναι να πάψουμε να κοιτάμε την πάρτη μας και να σκύψουμε στους γύρω μας. Και αυτό είναι ένα παραμύθι που διαβάζεται 365 μέρες τον χρόνο.
... "The Christmas lights rose higher and higher, till they looked to her like the stars in the sky. Then she saw a star fall, leaving behind it a bright streak of fire. “Someone is dying,” thought the little girl, for her old grandmother, the only one who had ever loved her, and who was now dead, had told her that when a star falls, a soul was going up to God.
She again rubbed a match on the wall, and the light shone round her; in the brightness stood her old grandmother, clear and shining, yet mild and loving in her appearance. “Grandmother,” cried the little one, “O take me with you; I know you will go away when the match burns out; you will vanish like the warm stove, the roast goose, and the large, glorious Christmas-tree.” And she made haste to light the whole bundle of matches, for she wished to keep her grandmother there. And the matches glowed with a light that was brighter than the noon-day, and her grandmother had never appeared so large or so beautiful. She took the little girl in her arms, and they both flew upwards in brightness and joy far above the earth, where there was neither cold nor hunger nor pain, for they were with God"...
The little match-seller (1846) Hans Kristian Andersen
http://hca.gilead.org.il/li_match.html
Monday, December 11, 2006
Η Ώρα της Nyx
Όταν κάποιος σου λέει τι καλά είναι αυτά που γράφεις δεν θέλεις και πολύ να πιστέψεις (αν είσαι φύσει καχύποπτος ειδικά) ότι ακούς άλλο ένα ωραίο ποίημα.
Αν όμως αυτός ο κάποιος φτάσει στο σημείο να σου εμπιστευτεί είτε τις σκέψεις του είτε έν προκειμένω ένα κειμενό του.... τότε το πράγμα αλλάζει.
Χωρίς πολλές σαλτσες σας παραδίδω στα χέρια της Νyx
--------------------------------------------------------------------
Σίγουρα μίλησες για το θίμα των διαπροσωπικίν σχέσεων κάποια στιγμή στην παρέα σου η ακομα και σε συζητήσεις με μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους. Τα σχόλια δεν ήταν και τοσο καλά, άστο μην το ψάχνεις πάνε κατα διαολου, που πήγανε τα χρόνια που γνώριζες το παιδί απο τη γειτονιά σου θα μας πουν οι παλιότεροι.
Αναρωτιόμαστε γιατι συνέβη; ποιοι ειναι οι παράγοντες που κάνουν όλο και πιο δύσκολο να γνωρίσουμε το συνανθρωπό μας, να τον αγαπήσουμε, να μπορέσουμε να μοιραστούμε μαζί του πράγματα. Οι παράγοντες πάρα πολλοί και ο καθένας θα έχει να μας πει σίγουρα πάνω από έναν. Εγώ όμως θέλω να θέσω το εξής συγκεκριμένο ερώτημα.
θα έτυχε να ακούσετε οτι κάποιος φιλος έκανε σχέση με κάποια αλλόδαπη κοπέλα απο Αλβανία, Βουλγαρία κτλ, και χωρίς ο προβληματισμός να εχει βάσεις ρατσισμού η κάτι τέτοιο άκουσα ελληνίδες να ξεστομίζουν με έναν εύλογο αυθορμητισμό, μα καλά χάθηκαν οι Έλληνιδες, μα καλά τι έχουν το μέλι αυτές κι εγώ με τοσα προσόντα δεν μπορώ να βρω εναν άνθρωπο της προκοπής;
Γιατί οι Έλληνες στρεφουν όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον τους σε αλλοδαπές κοπέλες παρόλο που λόγω της ελληνικής κοινωνίας όπως είναι διαμορφωμένη σήμερα δεν νιώθουν και τόσο άνετα με αυτό; Στις περισσότερες περιπτώσεις έρχονται σε αντιπαραθέσεις με την οικογενειά τους η τους φίλους τους λόγω της σχέσης τους αυτής. Ενα ερώτημα ειναι γιατί αντιμετωπίζει ετσι η ελληνική κοινωνιά αυτές τις περιπτώσεις, θέμα που θα χρειαστεί πολλες σελιδές......... εδώ όμως θα δώσω την προσωπική μου διαπίστωση και απάντηση στο γιατι στρεφουν οι Έλληνες το ενδιαφερόν τους ολο και περισσότερο σε αλλοδαπές αντί των ελληνίδων.
Μήπως εμείς οι Έλληνίδες κάπου απο την εφηβία μας και μετά αρχάσαμε να παραμυθιαζόμαστε απο τα media και οχι μονο, για το ποιος και τι ειναι ο ιδανικός άνθρωπος για την “κλάση μας”; Ποια ειναι τα πρότυπα ανδρών που πλασάροντε σήμερα στην Ελλάδα; Μήπως είμαστε πολύ απασχολημένες φτιάχνοντας το φανταστικό μας ιδανικό ανδρα βάσει των προτύπων που μας πλασάρανε για να δώσουμε σημασάα στον “Βαγγελη απο τα Πατήσια με το Honda Civic’ που προσπαθεί να μας προσεγγίσει;
Τι όμως έχει σημασία όταν μιλάμε για ανθρώπους ,το περιτύλιγμα η το εσωτερικό;
Μήπως τελικά ξεχάσαμε ποιες ειναι οι ανάγκες μας απο το άλλο φύλλο; Πόσο θα μας κοστίσει εσωτερικά αν ο Βαγγέλης απο τα Πατήσια δεν ειναι ντυμένος γιάπης, δεν ειναι μοντέλο ουτε γυμναστής, δεν εχει ΒMW Z4 δεν ειναι προϊστάμενος σε γνωστή πολυεθνική εταιρία, δεν ειναι μέλος στη Mensa αλλα μας αγαπάει και μας καταλαβαίνει; Άραγε θα μπορούσε να τα έχει ολα αυτα μαζι ενας θνητός; Του δώσαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε η είμασταν αρκετά ψωνάρες για να του πούμε γεια γιατι δεν ήταν μέσα στα standards μας και τον απορρίψαμε πριν καν ανοίξει το στόμα του. Καλό θα ηταν λοιπόν την επόμενη φορά που θα μας πει ο φίλος μας ότι έκανε σχέση με μια αλλοδαπή να μην κοιτάξουμε τα καλίγραμμα πόδια της και να πουμε απο μέσα μας οτι ειναι ολες μπαρόβιες και πουτανάκια ουτε να πούμε μα καλά ειναι μαλάκας αλλα να αναρωτηθούμε εγώ πόσο πολύ το έχω καβαλήσει το καλάμι, ο φανταστικός μου εραστής η συνάνθρωπος βρίσκεται κάπου εδώ κοντά σε αυτόν τον πλανήτη ή είναι μόνο ένα προϊόν της δικής μου χολιγουντιανής ταινίας.
Νyx
Αν όμως αυτός ο κάποιος φτάσει στο σημείο να σου εμπιστευτεί είτε τις σκέψεις του είτε έν προκειμένω ένα κειμενό του.... τότε το πράγμα αλλάζει.
Χωρίς πολλές σαλτσες σας παραδίδω στα χέρια της Νyx
--------------------------------------------------------------------
Σίγουρα μίλησες για το θίμα των διαπροσωπικίν σχέσεων κάποια στιγμή στην παρέα σου η ακομα και σε συζητήσεις με μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους. Τα σχόλια δεν ήταν και τοσο καλά, άστο μην το ψάχνεις πάνε κατα διαολου, που πήγανε τα χρόνια που γνώριζες το παιδί απο τη γειτονιά σου θα μας πουν οι παλιότεροι.
Αναρωτιόμαστε γιατι συνέβη; ποιοι ειναι οι παράγοντες που κάνουν όλο και πιο δύσκολο να γνωρίσουμε το συνανθρωπό μας, να τον αγαπήσουμε, να μπορέσουμε να μοιραστούμε μαζί του πράγματα. Οι παράγοντες πάρα πολλοί και ο καθένας θα έχει να μας πει σίγουρα πάνω από έναν. Εγώ όμως θέλω να θέσω το εξής συγκεκριμένο ερώτημα.
θα έτυχε να ακούσετε οτι κάποιος φιλος έκανε σχέση με κάποια αλλόδαπη κοπέλα απο Αλβανία, Βουλγαρία κτλ, και χωρίς ο προβληματισμός να εχει βάσεις ρατσισμού η κάτι τέτοιο άκουσα ελληνίδες να ξεστομίζουν με έναν εύλογο αυθορμητισμό, μα καλά χάθηκαν οι Έλληνιδες, μα καλά τι έχουν το μέλι αυτές κι εγώ με τοσα προσόντα δεν μπορώ να βρω εναν άνθρωπο της προκοπής;
Γιατί οι Έλληνες στρεφουν όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον τους σε αλλοδαπές κοπέλες παρόλο που λόγω της ελληνικής κοινωνίας όπως είναι διαμορφωμένη σήμερα δεν νιώθουν και τόσο άνετα με αυτό; Στις περισσότερες περιπτώσεις έρχονται σε αντιπαραθέσεις με την οικογενειά τους η τους φίλους τους λόγω της σχέσης τους αυτής. Ενα ερώτημα ειναι γιατί αντιμετωπίζει ετσι η ελληνική κοινωνιά αυτές τις περιπτώσεις, θέμα που θα χρειαστεί πολλες σελιδές......... εδώ όμως θα δώσω την προσωπική μου διαπίστωση και απάντηση στο γιατι στρεφουν οι Έλληνες το ενδιαφερόν τους ολο και περισσότερο σε αλλοδαπές αντί των ελληνίδων.
Μήπως εμείς οι Έλληνίδες κάπου απο την εφηβία μας και μετά αρχάσαμε να παραμυθιαζόμαστε απο τα media και οχι μονο, για το ποιος και τι ειναι ο ιδανικός άνθρωπος για την “κλάση μας”; Ποια ειναι τα πρότυπα ανδρών που πλασάροντε σήμερα στην Ελλάδα; Μήπως είμαστε πολύ απασχολημένες φτιάχνοντας το φανταστικό μας ιδανικό ανδρα βάσει των προτύπων που μας πλασάρανε για να δώσουμε σημασάα στον “Βαγγελη απο τα Πατήσια με το Honda Civic’ που προσπαθεί να μας προσεγγίσει;
Τι όμως έχει σημασία όταν μιλάμε για ανθρώπους ,το περιτύλιγμα η το εσωτερικό;
Μήπως τελικά ξεχάσαμε ποιες ειναι οι ανάγκες μας απο το άλλο φύλλο; Πόσο θα μας κοστίσει εσωτερικά αν ο Βαγγέλης απο τα Πατήσια δεν ειναι ντυμένος γιάπης, δεν ειναι μοντέλο ουτε γυμναστής, δεν εχει ΒMW Z4 δεν ειναι προϊστάμενος σε γνωστή πολυεθνική εταιρία, δεν ειναι μέλος στη Mensa αλλα μας αγαπάει και μας καταλαβαίνει; Άραγε θα μπορούσε να τα έχει ολα αυτα μαζι ενας θνητός; Του δώσαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε η είμασταν αρκετά ψωνάρες για να του πούμε γεια γιατι δεν ήταν μέσα στα standards μας και τον απορρίψαμε πριν καν ανοίξει το στόμα του. Καλό θα ηταν λοιπόν την επόμενη φορά που θα μας πει ο φίλος μας ότι έκανε σχέση με μια αλλοδαπή να μην κοιτάξουμε τα καλίγραμμα πόδια της και να πουμε απο μέσα μας οτι ειναι ολες μπαρόβιες και πουτανάκια ουτε να πούμε μα καλά ειναι μαλάκας αλλα να αναρωτηθούμε εγώ πόσο πολύ το έχω καβαλήσει το καλάμι, ο φανταστικός μου εραστής η συνάνθρωπος βρίσκεται κάπου εδώ κοντά σε αυτόν τον πλανήτη ή είναι μόνο ένα προϊόν της δικής μου χολιγουντιανής ταινίας.
Νyx
Friday, December 01, 2006
Ήφαιστος has never been in the fucking fashion
Στο σκοτεινό εργαστήρι του μονάχος ξενυχτά
Ο Ήφαιστος σιδηρουργός σμιλεύει την φωτιά
Του Αχιλλέα τ’άρματα θωρεί με δυσπιστία
Γιατί ως θεός γνωρίζει της μοίρας τα βιβλία
Άραγε που να τριγυρνά τώρα η Αφροδίτη
Σύζυγος που του πέτυχε γυναίκα για το σπίτι
Ο Ήφαιστος δεν γνώριζε τα βάσανα του Ιώβ
Όμως πικρά διδάχτηκε τι είναι tainted love
Ω κούτσαυλε δασύτριχε που ορέγεσαι της ομορφιάς το αμπέλι
Την Αφροδίτη δεν περπάτησες μια νύχτα στον Πετρέλη
Μονάχα λίγα γράμματα, δώρα ευτελή και άνθη
Που ενίοτε σου φόρτωναν και ως δικά σου λάθη
Ήφαιστε μην αγκομαχάς και τράνταζε το αμόνι
Την μοναξιά σου δεν μετρά γιατί δεν έχει μείνει μόνη
Και φυσικά δεν το τολμά γιατί είναι πεπεισμένη
Πως η ρουτίνα είναι σοφή πεπατημένη
Μην την ξεσυνερίζεσαι και μην την καταριέσαι
Γιατί εσύ θ’ αγαπάς και όταν δεν αγαπιέσαι
Ο Ήφαιστος σιδηρουργός σμιλεύει την φωτιά
Του Αχιλλέα τ’άρματα θωρεί με δυσπιστία
Γιατί ως θεός γνωρίζει της μοίρας τα βιβλία
Άραγε που να τριγυρνά τώρα η Αφροδίτη
Σύζυγος που του πέτυχε γυναίκα για το σπίτι
Ο Ήφαιστος δεν γνώριζε τα βάσανα του Ιώβ
Όμως πικρά διδάχτηκε τι είναι tainted love
Ω κούτσαυλε δασύτριχε που ορέγεσαι της ομορφιάς το αμπέλι
Την Αφροδίτη δεν περπάτησες μια νύχτα στον Πετρέλη
Μονάχα λίγα γράμματα, δώρα ευτελή και άνθη
Που ενίοτε σου φόρτωναν και ως δικά σου λάθη
Ήφαιστε μην αγκομαχάς και τράνταζε το αμόνι
Την μοναξιά σου δεν μετρά γιατί δεν έχει μείνει μόνη
Και φυσικά δεν το τολμά γιατί είναι πεπεισμένη
Πως η ρουτίνα είναι σοφή πεπατημένη
Μην την ξεσυνερίζεσαι και μην την καταριέσαι
Γιατί εσύ θ’ αγαπάς και όταν δεν αγαπιέσαι
Sunday, November 26, 2006
Άτιτλο
Οι χείμαροι των φύλλων τινάζονται διαρκώς
Ουδείς αναρωτιέται το τι το που και πως
Στους πέντε ανέμους χάνονται μέσα στην ερημιά
Ανθρώπων κοινωνία πατήματα βαριά
Και όπως η έκτη αίσθηση ξυπνάει ξαφνικά
Εκδίκηση σημαίνουν χειμώνα στην καρδιά
Τον ήλιο όταν συνάντησα για πρώτη μου φορά
Δικαίωμα αναζήτησα και γω για την χαρά
Το κόκκινο το στέμμα του φίλησα ταπεινά
Το πάθημα του Σίσσυφου ξέχασα βιαστικά
Την ύβρη επλησίασα ζητώντας λίγο φως
Τα φύλλα κοροιδεύουνε που είμαι πιο ωχρός
Η Καλυψώ πικραίνεται μόνη στην Ωγυγια
Και ο ήλιος πια μου έκαψε τα φύλλα στην καρδιά
Ουδείς αναρωτιέται το τι το που και πως
Στους πέντε ανέμους χάνονται μέσα στην ερημιά
Ανθρώπων κοινωνία πατήματα βαριά
Και όπως η έκτη αίσθηση ξυπνάει ξαφνικά
Εκδίκηση σημαίνουν χειμώνα στην καρδιά
Τον ήλιο όταν συνάντησα για πρώτη μου φορά
Δικαίωμα αναζήτησα και γω για την χαρά
Το κόκκινο το στέμμα του φίλησα ταπεινά
Το πάθημα του Σίσσυφου ξέχασα βιαστικά
Την ύβρη επλησίασα ζητώντας λίγο φως
Τα φύλλα κοροιδεύουνε που είμαι πιο ωχρός
Η Καλυψώ πικραίνεται μόνη στην Ωγυγια
Και ο ήλιος πια μου έκαψε τα φύλλα στην καρδιά
Friday, November 24, 2006
Shopping By Night
Ένα απαρχαιωμένο γουόκμαν. Ούτε i-pod ούτε mp3 player χρειάζομαι για το 25λεπτο ταξίδι στο Tesco Εxpress που είναι ανοιχτό επί 24ωρου βάσης. Το κρύο πηχτό. Το μαλλί Γιουλ Μπρύνερ. Ο μπαρμπέρης είχε δεύτερες σκέψεις βλέποντας τον σβέρκο μου αλλά το χαμόγελο μου ήταν αφοπλιστικό. Αποδείχτηκε ότι έχει γυρίσει την Ελλάδα περισσότερο και από μένα. Εκτός της Μακεδονίας. Για αυτό και μου χάρισε το ξύρισμα επειδή του τύπωσα οτιδήποτε βρήκα στο Ίντερνετ για τους δρόμους του κρασιού της Μακεδονίας. Τα σπρώχνω στην Νιούκαστλ. Δεν πρόκειται να χάσω το χρόνο μου ενώ χάνουν ήδη 0-1 από τους Γαλικιανούς της Θέλτα. Ας σερφάρουμε ενω κινεζοκορεατοιαπωνέζομαλαισιανοί κρύβονται στα κουτάκια τους. Είναι νωρίς για τα φαντάσματα. Αλλά δεν είναι αργά για την αναζήτηση τροφής. Είτε υλικής είτε πνευματικής.
Μια προσπάθεια ακόμα και την άκρη θα την βρω
Βλέπεις έμαθα να θέλω και να κάνω ότι μπορώ
Να τελειώσω όλα εκείνα που στερούνται την καρδιά μου
Την γαλήνη την αγάπη και την ποθητή Χαρά μου (Goin’ Through)
Κλειδώνω. Καταιιβένω τα σκαλιά. Το κλασικό αμπέχωνο που το φερμούαρ έχει χαλάσει εδώ και χρόνια κλείνει με την ίδια η και μεγαλύτερη άνεση. Τόσο που τα πραγματικά φερμουάρ μου δημιουργούν πλέον κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Ένας υπολογιστής δίνει έντονες φωτορυθμικές αντιθέσεις σε ένα ακόμα παγωμένο δωμάτιο. Κάνω να πάρω μάτι. Και καταλήγω voyeur. Κάποιος βλέπει τσόντα και έχει ξεχάσει να κλείσει τις κουρτίνες. Η τσόντα φαίνεται να έχει υπόθεση αλλά η κυρία θέλει μπουλκουμέ. Κάτι πόδια καλύπτουν την οθόνη. Στην οθόνη είναι ακόμα στα προκαταρκτικά και ο άλλος ολοκλήρωσε ήδη. Πρόωρη εκσπερμάτωση χωρίς σύντροφο. Αυτό λέγεται Interactive TV. Ένας Ιρανός έχει κρεμάσει την Αστερόεσσα μέσα στο δωματιό του και έχει το θράσος να αφήνει τις κουρτίνες ανοιχτές. Φύγε από το τρελλαδικο ρεεεεεεεεεεεεεεεεεε.
Κάποιος εκεί στο βάθος υποστηρίζει με πάθος
Πως είμαι λάθος και όλα τριγύρω μου φαίνονται σαν τάφος
Χωμένος στην αρένα παλεύω τον εαυτό μου
Νιώθω σαν να μην είναι το μυαλό μου δικό μου....
Πρέπει να μιλήσω να τον αφήσω άφωνο
Για όλα τα χρονιά που παραμένω σταθερός σε οτί επιλέγω,
Σε ότι πιστεύω χωρίς να ξεφεύγω
Ποτέ δεν ντράπηκα για κείνο που θέλα να γίνω
Ξερώ να κρίνω και αυτό που είμαι αυτό θα μείνω....
Μην φοβάσαι φτάνει μόνο αληθινός να ξέρεις να σαι
Μην φοβάσαι φτάνει μόνο να μην κοιμάσαι.(Terror-X-Crew)
Τα μονοπάτια είναι γεμάτα φύλλα. Άπειρα φύλλα. Τα σέρνεις στο περασμά σου και μια θαλασσινή αύρα κυματίζει στο μυαλό σου. Είναι ο ίδιος ήχος, η ίδια αίσθηση... Ναι ξέρω... Δεν είναι το ηλιόλουστο Αιγαίο, δεν είναι ο άπλετος και άπλυτος χαβαλές, δεν είναι η συσσωρευμένη οσμή κακής ποιότητας κάνναβης στον αέρα.... Είναι κάτι πολύ ανώτερο. Ειναι ΠΥΚΝΟΣ–ΠΑΓΩΜΕΝΟΣ–ΚΑΘΑΡΟΣ αέρας. Κάτι που οι καθοδηγημένοι εγκέφαλοι δεν διαθέτουν το capacity για να εκτιμήσουν. Ερημιά. Κανένας φόβος. Όχι επειδή όλα παρακολουθούνται. Αλλά επειδή δεν έχει να χαθεί τίποτα. Κοπιάστε αν θέλετε αλλά φροντίστε να έχετε και κουμπαρά μαζί σας. Τα κέρματα είναι πολλά και μικρής αξίας. Ικανά να εκνευρίσουν τον φουρτουνιασμένο μεθύστακα που δεν μπορεί να χωνέψει ότι το μεγαλύτερο τουρνουά Κρίκετ (The Ashes) μεταδίδεται μόνο από το Skysports. Στο πεζοδρόμιο της λεωφόρου τα πατημένα φύλλα έχουν γίνει λάσπη. Σκέφτομαι να αλλά ξω μονοπάτι. Αλλά ένας ποδηλάτης σπινάρει μέσα στις λάσπες και συνεχίζει απτόητος. Σε ακολουθώ άγνωστε συνοδοιπόρε...
Από σένα πια τίποτα δεν περιμένω
Ούτε από τους γνωστούς σου – τους κολλητούς σου
Τα ζόμπι σου τους ζωντανούς νεκρούς σου
Δεν παρασύρομαι από αυτές τις κότες
Να ξεφύγω θέλω ανοίξτε τις πόρτες (TXC)
Στο σταθμό του τρένου ησυχία. Λίγοι έρχονται και ακόμα λιγότεροι φεύγουν. Τα computer labs ανοιχτά μέχρι τις 01.00. Το τελευταίο καταφύγιο των φτωχών και των μοναχικών. Cosy ατμόσφαιρα. Συνεχίζω την κατηφόρα. Παρέες τελειώσαν το μεθύσι στο Selly Oak. Αθυροστομούν μεγαλοφώνως. Δικά μου άτομα. Τα χρώματα αλλάζουν. Για τα επόμενα 5 λεπτά πρέπει να ψιλοπροσέχουμε γιατί μπαίνουμε στο περίεργο κομμάτι. Πάλι πυροτεχνήματα στον ορίζοντα. Κάποιος δράκος στο Βιετνάμ ή στην Καμπότζη θα έφαγε πριν αιώνες κάποια κακό ξωτικό και πρέπει να μας τα ζαλίζουν αιώνες μετά... Το Tesco Express ξεπροβάλλει σαν την ό(ρ)αση. Ο ασφαλής μεταμοντέρνος καταναλωτικός (και ήδη Χριστουγεννιάτικος γαμώ το μουνί μου) παράδεισος με περιμένει για να βρω κάποια πυροβολημένη που είχε πρόβλημα στην αριθμητική στο παρθεναγωγείο και θα μπερδευτεί με τα ψιλά. Φτου ξελευτερία δηλαδή... Ερώτηση: Πως γίνεται το 80% της παραγωγής ηρωίνης παγκοσμίως να παρασκευάζεται στο κατεχόμενο από αποικ... εεε συγνώμη καλά-αγνά και ηθικοχριστιανικά αγγλοαμερικανικά στρατεύματα Αφγανιστάν??? Όλοι μές το Tesco ειμάστε ταύλα – πωπω καύλα πωπω καύαυλα...
Οι μαλάκες πέφτουν απ’ τον θρόνο και τσακίζονται
Και ειν’ η στιγμή που αρχίζουνε να βγαίνουνε να εμφανίζονται
Όσοι κάτω μ’ έναν έναν να γνωρίζονται
Και κάποιοι άλλοι να ζορίζονται
Όλοι αυτοί που σαμποτάρανε – σνομπάρανε - θάβανε – βρίζανε
Τώρα το βουλώνουνε επειδή κολώνουνε
Και προσπαθούνε να συμμαχήσουνε
Μα εγώ απλώς αφήνω το ρυθμό να τους χτυπήσει
Δεν είχανε κατανοήσεί ότι αυτό που είναι προωρισμένο
Για να προχωρήσει ίσως να καθυστερήσει
Μα κανένας δεν μπορεί για πάντα κάτω να το κρατησει (TXC)
Το ταξίδι έχει σημασία. Ο προορισμός ποτέ. Δεν θα κάνω διαφήμιση αναφέροντας 2-3 φορές ακόμα τους κολοσσούς του λιανικού εμπορίου. Χαχαχα. Η Νιούκαστλ το γύρισε. ΤΑ φαντάσματα του William Hill και του Ασημάκη Φωτήλα είναι πάντα δίπλα μου και τα ευγνομονώ. Όπως και τον Ευθύμη, τον Αρτέμη και τον DJ Alex που η μουσική τους είναι παντοτινή πηγή intrinsic δύναμης.
Μια προσπάθεια ακόμα και την άκρη θα την βρω
Βλέπεις έμαθα να θέλω και να κάνω ότι μπορώ
Να τελειώσω όλα εκείνα που στερούνται την καρδιά μου
Την γαλήνη την αγάπη και την ποθητή Χαρά μου (Goin’ Through)
Κλειδώνω. Καταιιβένω τα σκαλιά. Το κλασικό αμπέχωνο που το φερμούαρ έχει χαλάσει εδώ και χρόνια κλείνει με την ίδια η και μεγαλύτερη άνεση. Τόσο που τα πραγματικά φερμουάρ μου δημιουργούν πλέον κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Ένας υπολογιστής δίνει έντονες φωτορυθμικές αντιθέσεις σε ένα ακόμα παγωμένο δωμάτιο. Κάνω να πάρω μάτι. Και καταλήγω voyeur. Κάποιος βλέπει τσόντα και έχει ξεχάσει να κλείσει τις κουρτίνες. Η τσόντα φαίνεται να έχει υπόθεση αλλά η κυρία θέλει μπουλκουμέ. Κάτι πόδια καλύπτουν την οθόνη. Στην οθόνη είναι ακόμα στα προκαταρκτικά και ο άλλος ολοκλήρωσε ήδη. Πρόωρη εκσπερμάτωση χωρίς σύντροφο. Αυτό λέγεται Interactive TV. Ένας Ιρανός έχει κρεμάσει την Αστερόεσσα μέσα στο δωματιό του και έχει το θράσος να αφήνει τις κουρτίνες ανοιχτές. Φύγε από το τρελλαδικο ρεεεεεεεεεεεεεεεεεε.
Κάποιος εκεί στο βάθος υποστηρίζει με πάθος
Πως είμαι λάθος και όλα τριγύρω μου φαίνονται σαν τάφος
Χωμένος στην αρένα παλεύω τον εαυτό μου
Νιώθω σαν να μην είναι το μυαλό μου δικό μου....
Πρέπει να μιλήσω να τον αφήσω άφωνο
Για όλα τα χρονιά που παραμένω σταθερός σε οτί επιλέγω,
Σε ότι πιστεύω χωρίς να ξεφεύγω
Ποτέ δεν ντράπηκα για κείνο που θέλα να γίνω
Ξερώ να κρίνω και αυτό που είμαι αυτό θα μείνω....
Μην φοβάσαι φτάνει μόνο αληθινός να ξέρεις να σαι
Μην φοβάσαι φτάνει μόνο να μην κοιμάσαι.(Terror-X-Crew)
Τα μονοπάτια είναι γεμάτα φύλλα. Άπειρα φύλλα. Τα σέρνεις στο περασμά σου και μια θαλασσινή αύρα κυματίζει στο μυαλό σου. Είναι ο ίδιος ήχος, η ίδια αίσθηση... Ναι ξέρω... Δεν είναι το ηλιόλουστο Αιγαίο, δεν είναι ο άπλετος και άπλυτος χαβαλές, δεν είναι η συσσωρευμένη οσμή κακής ποιότητας κάνναβης στον αέρα.... Είναι κάτι πολύ ανώτερο. Ειναι ΠΥΚΝΟΣ–ΠΑΓΩΜΕΝΟΣ–ΚΑΘΑΡΟΣ αέρας. Κάτι που οι καθοδηγημένοι εγκέφαλοι δεν διαθέτουν το capacity για να εκτιμήσουν. Ερημιά. Κανένας φόβος. Όχι επειδή όλα παρακολουθούνται. Αλλά επειδή δεν έχει να χαθεί τίποτα. Κοπιάστε αν θέλετε αλλά φροντίστε να έχετε και κουμπαρά μαζί σας. Τα κέρματα είναι πολλά και μικρής αξίας. Ικανά να εκνευρίσουν τον φουρτουνιασμένο μεθύστακα που δεν μπορεί να χωνέψει ότι το μεγαλύτερο τουρνουά Κρίκετ (The Ashes) μεταδίδεται μόνο από το Skysports. Στο πεζοδρόμιο της λεωφόρου τα πατημένα φύλλα έχουν γίνει λάσπη. Σκέφτομαι να αλλά ξω μονοπάτι. Αλλά ένας ποδηλάτης σπινάρει μέσα στις λάσπες και συνεχίζει απτόητος. Σε ακολουθώ άγνωστε συνοδοιπόρε...
Από σένα πια τίποτα δεν περιμένω
Ούτε από τους γνωστούς σου – τους κολλητούς σου
Τα ζόμπι σου τους ζωντανούς νεκρούς σου
Δεν παρασύρομαι από αυτές τις κότες
Να ξεφύγω θέλω ανοίξτε τις πόρτες (TXC)
Στο σταθμό του τρένου ησυχία. Λίγοι έρχονται και ακόμα λιγότεροι φεύγουν. Τα computer labs ανοιχτά μέχρι τις 01.00. Το τελευταίο καταφύγιο των φτωχών και των μοναχικών. Cosy ατμόσφαιρα. Συνεχίζω την κατηφόρα. Παρέες τελειώσαν το μεθύσι στο Selly Oak. Αθυροστομούν μεγαλοφώνως. Δικά μου άτομα. Τα χρώματα αλλάζουν. Για τα επόμενα 5 λεπτά πρέπει να ψιλοπροσέχουμε γιατί μπαίνουμε στο περίεργο κομμάτι. Πάλι πυροτεχνήματα στον ορίζοντα. Κάποιος δράκος στο Βιετνάμ ή στην Καμπότζη θα έφαγε πριν αιώνες κάποια κακό ξωτικό και πρέπει να μας τα ζαλίζουν αιώνες μετά... Το Tesco Express ξεπροβάλλει σαν την ό(ρ)αση. Ο ασφαλής μεταμοντέρνος καταναλωτικός (και ήδη Χριστουγεννιάτικος γαμώ το μουνί μου) παράδεισος με περιμένει για να βρω κάποια πυροβολημένη που είχε πρόβλημα στην αριθμητική στο παρθεναγωγείο και θα μπερδευτεί με τα ψιλά. Φτου ξελευτερία δηλαδή... Ερώτηση: Πως γίνεται το 80% της παραγωγής ηρωίνης παγκοσμίως να παρασκευάζεται στο κατεχόμενο από αποικ... εεε συγνώμη καλά-αγνά και ηθικοχριστιανικά αγγλοαμερικανικά στρατεύματα Αφγανιστάν??? Όλοι μές το Tesco ειμάστε ταύλα – πωπω καύλα πωπω καύαυλα...
Οι μαλάκες πέφτουν απ’ τον θρόνο και τσακίζονται
Και ειν’ η στιγμή που αρχίζουνε να βγαίνουνε να εμφανίζονται
Όσοι κάτω μ’ έναν έναν να γνωρίζονται
Και κάποιοι άλλοι να ζορίζονται
Όλοι αυτοί που σαμποτάρανε – σνομπάρανε - θάβανε – βρίζανε
Τώρα το βουλώνουνε επειδή κολώνουνε
Και προσπαθούνε να συμμαχήσουνε
Μα εγώ απλώς αφήνω το ρυθμό να τους χτυπήσει
Δεν είχανε κατανοήσεί ότι αυτό που είναι προωρισμένο
Για να προχωρήσει ίσως να καθυστερήσει
Μα κανένας δεν μπορεί για πάντα κάτω να το κρατησει (TXC)
Το ταξίδι έχει σημασία. Ο προορισμός ποτέ. Δεν θα κάνω διαφήμιση αναφέροντας 2-3 φορές ακόμα τους κολοσσούς του λιανικού εμπορίου. Χαχαχα. Η Νιούκαστλ το γύρισε. ΤΑ φαντάσματα του William Hill και του Ασημάκη Φωτήλα είναι πάντα δίπλα μου και τα ευγνομονώ. Όπως και τον Ευθύμη, τον Αρτέμη και τον DJ Alex που η μουσική τους είναι παντοτινή πηγή intrinsic δύναμης.
Thursday, November 23, 2006
Η φάρμα των ζώων
Πηγαίνετε στο google.gr, βάλτε το λήμα "γουρούνια" και πατήστε το button αισθάνομαι τυχερός.
Και καλή σας μέρα...
Και καλή σας μέρα...
Wednesday, November 22, 2006
Απόψε ας το χοντρύνουμε...
Όταν επί 3 ώρες λογομαχείς στο MSN για ένα φιλοσοφικό ζήτημα και όταν είσαι συναισθηματικά κενός δεν έχεις άλλη επιλογή. Το γλωσσικό μαστίγωμα του προσωπικού blog είναι η μόνη λύση. I have also begun considering some alternative options αλλά δεν σκοπεύω να πέσω σε παγίδες που όσοι δεν είδαν την φάκα πρέπει να είχαν τριπλάσια μυωπία από την δική μου.
==================================================
Το προπέρυσινο Σεπτέμβρη γνώρισα μια γυναίκα που ερωτεύτηκα παράφορα. Με έχει απορρίψει επανειλλημένα. Και ωωω μην το ξεχάσω. Την πρώτη φορά που της ζήτησα μου είπε ότι ελάχιστο καιρό πριν άρχισε να παίζει κάτι άλλο.... Εγώ δεν άκουσα. Γράμματα, ποιήματα, δώρα (χέστα αυτά) για να λάβω την επιτομή των Simon & Garfunkel.
The sound of the god damn fucking silence.
Είναι αδύνατο να την ξεχάσω.
Εφαρμόζω τεχνικές υψηλού επιπέδου. Ούτε η υποτίμηση του εαυτού μου («ε που πας ρε κακομοίρη») ούτε η ανατίμηση («ποιος την γαμάει μωρέ – εσύ έχεις όποια θες) βοηθάνε. Είμαι υποχρεωμένος να κρύβομαι από τους φίλους μου γιατί πλέον ντρέπομαι. Μόνο ένας ξέρει τα πάντα.
====================================================
Πριν χρόνια αδελφικός φίλος μου συνέστησε ένα κολλητό του χρόνια μεγαλύτερο από μένα και με ίδια οπαδικά συναισθήματα. Δεθήκαμε πολύ όχι μόνο μέσω του γηπέδου αλλά και γιατί είναι τύπος που δεν θα πει ποτέ κάτι από πίσω σου. Είναι ντόμπρος. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει ελαττώματα. Αλλά τα προτερήματα του είναι πολύ σημαντικότερα (ευτυχώς όσο πιθανό είναι να διαβάσει τα παρακάτω άλλο τόσο πιθανό είναι να πραγματοποιήσω το ονειρό μου). Κατέληξα να γίνω κουμπάρος του.
Έχει μια λαϊκή παιδεία αλλά και σοφία σε ορισμένα θέματα. Αλλά σε θέματα ερωτικής φύσης είναι ο γαμίκος ο παλιός. Καμακοφάσεις (αν και δυσκολεύομαι να τον φανταστώ γιατί με πιάνουν τα γέλια) και ένας υπερφίαλος (αλλά όχι κακοήθης) φαλοκρατισμός. Από τότε που ήρθα Αγγλία μιλάμε σπάνια όσο είμαι εδώ αλλά όποτε ακόμα και στην Αθήνα να είμαστε η 2η - 3η ερώτηση ειναι κάπως έτσι...
Τι έγινε γαμήσαμε???? (ορθά κοφτά)
Καλές οι Αγγλίδες??? (με συνωμοτικό χαμογελάκι)
Για λέγε τι είχαμε φέτος??? (μεγάλες στιγμές δηλαδη)
Μάλλον έχει καταλάβει ότι δεν το πάω σούπερ το γράμμα και ένα πατρικό, αδελφικό, ή φιλικό φίλτρο τον υποχρεώνει να ψάξει το ζήτημα. Μια φορά του είπα μια ιστορία που με απογοήτευσε που έδειξε να την πιστεύει γιατί ήταν τελείως γελοία για τα δεδομένα μου. Anyway. Δεν έχει νόημα Π.Χ να του μιλήσω για το προβλημά μου. Η λογική του είναι ότι κινείται τον παίρνει οπότε....
Απλά την τελευταία φορά είδα μια λανθάνουσα αγωνία στο μάτι του... Ήρθε η ώρα να του δώσω αυτό που θέλει. Μεγάλε εδώ είμαστε. Γνώρισα μια ψώλα και την πήρα μόνο απο το λοκό. Ούρλιαζε η σκύλα αλλά δεν μάσησα. Μια ζωή Λουίτζι Πιραντέλλο μέχρι την πρώτη θαφτιά...
==============================================
Ποιος κανονίζει την κοινή λογική? Κάποιοι επιστημονικοί κανόνες της βιολογίας ή της φυσικής ή κάποιας άλλης θετικής επιστήμης??? Ή ακριβώς επειδή μιλάμε για κάτι το ανθρώπινο το να αναζητάμε (και πόσο μάλλον να ισχυριζόμαστε ότι κατέχουμε) την κοινη λογική είναι μάταιο. Πίστευα για χρόνια στην κοινή λογική. Όχι πλέον.
Είναι καθαρά προϊόν κοινωνικών διεργασιών. Και οι κοινωνίες δεν διαφέρουν μόνο σε επίπέδο γεωγραφικό ή πολιτιστικό? Οι αξίες του κάθε ατόμου, άρα και τα αισθητήρια όργανα του που ερμηνεύουν τις διάφορες καταστάσεις για να φτάσουν σε μια κοινή λογική, είναι διαφορετικές για όλους. Άρα η χαωτική διάσταση των κοινωνικών επιστημών που μελετάω μου έχει δημιουργήσει ένα καρούμπαλο στον αριστερό εγκέφαλο. Έτσι και αλλιώς, ο δεξιός έχει πέσει σε κατάθλιψη από τον περασμένο Δεκέμβρη που έκλαιγα ακούγωντας το nights in white satin…
Gazing at people,
Some hand in hand,
Just what Im going thruThey can understand.
Some try to tell me
Thoughts they cannot defend,
Just what you want to be
You will be in the end, (MOODY BLUES)
=============================================
ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΥΣ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΗΔΕΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΣΥΝΤΑΓΗ
==============================================
So they always keep askin the same fuckin questions
What school did I go toWhat hood I grew up in
The why the who what when and where and the how
Till i'm grabbin my hair and i'm tearin it out
Cause I am whatever you say I am
If I wasn't then why would I say I am
In the paper the news every day I am
Radio won't even play my jams
I dont know it's just the way I am (EMINEM)
==================================================
Το προπέρυσινο Σεπτέμβρη γνώρισα μια γυναίκα που ερωτεύτηκα παράφορα. Με έχει απορρίψει επανειλλημένα. Και ωωω μην το ξεχάσω. Την πρώτη φορά που της ζήτησα μου είπε ότι ελάχιστο καιρό πριν άρχισε να παίζει κάτι άλλο.... Εγώ δεν άκουσα. Γράμματα, ποιήματα, δώρα (χέστα αυτά) για να λάβω την επιτομή των Simon & Garfunkel.
The sound of the god damn fucking silence.
Είναι αδύνατο να την ξεχάσω.
Εφαρμόζω τεχνικές υψηλού επιπέδου. Ούτε η υποτίμηση του εαυτού μου («ε που πας ρε κακομοίρη») ούτε η ανατίμηση («ποιος την γαμάει μωρέ – εσύ έχεις όποια θες) βοηθάνε. Είμαι υποχρεωμένος να κρύβομαι από τους φίλους μου γιατί πλέον ντρέπομαι. Μόνο ένας ξέρει τα πάντα.
====================================================
Πριν χρόνια αδελφικός φίλος μου συνέστησε ένα κολλητό του χρόνια μεγαλύτερο από μένα και με ίδια οπαδικά συναισθήματα. Δεθήκαμε πολύ όχι μόνο μέσω του γηπέδου αλλά και γιατί είναι τύπος που δεν θα πει ποτέ κάτι από πίσω σου. Είναι ντόμπρος. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει ελαττώματα. Αλλά τα προτερήματα του είναι πολύ σημαντικότερα (ευτυχώς όσο πιθανό είναι να διαβάσει τα παρακάτω άλλο τόσο πιθανό είναι να πραγματοποιήσω το ονειρό μου). Κατέληξα να γίνω κουμπάρος του.
Έχει μια λαϊκή παιδεία αλλά και σοφία σε ορισμένα θέματα. Αλλά σε θέματα ερωτικής φύσης είναι ο γαμίκος ο παλιός. Καμακοφάσεις (αν και δυσκολεύομαι να τον φανταστώ γιατί με πιάνουν τα γέλια) και ένας υπερφίαλος (αλλά όχι κακοήθης) φαλοκρατισμός. Από τότε που ήρθα Αγγλία μιλάμε σπάνια όσο είμαι εδώ αλλά όποτε ακόμα και στην Αθήνα να είμαστε η 2η - 3η ερώτηση ειναι κάπως έτσι...
Τι έγινε γαμήσαμε???? (ορθά κοφτά)
Καλές οι Αγγλίδες??? (με συνωμοτικό χαμογελάκι)
Για λέγε τι είχαμε φέτος??? (μεγάλες στιγμές δηλαδη)
Μάλλον έχει καταλάβει ότι δεν το πάω σούπερ το γράμμα και ένα πατρικό, αδελφικό, ή φιλικό φίλτρο τον υποχρεώνει να ψάξει το ζήτημα. Μια φορά του είπα μια ιστορία που με απογοήτευσε που έδειξε να την πιστεύει γιατί ήταν τελείως γελοία για τα δεδομένα μου. Anyway. Δεν έχει νόημα Π.Χ να του μιλήσω για το προβλημά μου. Η λογική του είναι ότι κινείται τον παίρνει οπότε....
Απλά την τελευταία φορά είδα μια λανθάνουσα αγωνία στο μάτι του... Ήρθε η ώρα να του δώσω αυτό που θέλει. Μεγάλε εδώ είμαστε. Γνώρισα μια ψώλα και την πήρα μόνο απο το λοκό. Ούρλιαζε η σκύλα αλλά δεν μάσησα. Μια ζωή Λουίτζι Πιραντέλλο μέχρι την πρώτη θαφτιά...
==============================================
Ποιος κανονίζει την κοινή λογική? Κάποιοι επιστημονικοί κανόνες της βιολογίας ή της φυσικής ή κάποιας άλλης θετικής επιστήμης??? Ή ακριβώς επειδή μιλάμε για κάτι το ανθρώπινο το να αναζητάμε (και πόσο μάλλον να ισχυριζόμαστε ότι κατέχουμε) την κοινη λογική είναι μάταιο. Πίστευα για χρόνια στην κοινή λογική. Όχι πλέον.
Είναι καθαρά προϊόν κοινωνικών διεργασιών. Και οι κοινωνίες δεν διαφέρουν μόνο σε επίπέδο γεωγραφικό ή πολιτιστικό? Οι αξίες του κάθε ατόμου, άρα και τα αισθητήρια όργανα του που ερμηνεύουν τις διάφορες καταστάσεις για να φτάσουν σε μια κοινή λογική, είναι διαφορετικές για όλους. Άρα η χαωτική διάσταση των κοινωνικών επιστημών που μελετάω μου έχει δημιουργήσει ένα καρούμπαλο στον αριστερό εγκέφαλο. Έτσι και αλλιώς, ο δεξιός έχει πέσει σε κατάθλιψη από τον περασμένο Δεκέμβρη που έκλαιγα ακούγωντας το nights in white satin…
Gazing at people,
Some hand in hand,
Just what Im going thruThey can understand.
Some try to tell me
Thoughts they cannot defend,
Just what you want to be
You will be in the end, (MOODY BLUES)
=============================================
ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΥΣ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΗΔΕΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΣΥΝΤΑΓΗ
==============================================
So they always keep askin the same fuckin questions
What school did I go toWhat hood I grew up in
The why the who what when and where and the how
Till i'm grabbin my hair and i'm tearin it out
Cause I am whatever you say I am
If I wasn't then why would I say I am
In the paper the news every day I am
Radio won't even play my jams
I dont know it's just the way I am (EMINEM)
Friday, November 17, 2006
Καλπάζωντας στους Ουρανούς
OLALLA MARANON, A FORMER NEIGHBOUR IN MADRIDAlthough he was a famous footballer he seemed very normal compared to today's modern stars. He lived in a modest flat below ours and was very generous. He often brought home footballs from training for the kids in the block to play with.
BBC OBITUARY
Thursday, November 16, 2006
Εδώ Πολυτ... Σόρι. Εδώ Λευκός Οίκος
Το να θέλει κανείς να πιστεύει ότι τις χούντες τις ρίχνουν οι αντιστασιακοί είναι θεμιτό όταν είσαι μικρούλης. Το να μεγαλώνεις όμως και να συνεχίζεις να διατρανώνεις τις ίδιες μπουρδολογίες όταν είσαι μεγάλος είναι ασυγχώρητο. Ή απλά ύποπτο.
Η ιστορία αυτού του πλανήτη δεν γράφεται εδώ και αιώνες εντός των ελληνικών συνόρων. Ίσως να είναι διεθνής συνωμοσία αλλά ούτε η επανάσταση του 1821 εντάσσεται στα μεγάλα Ευρωπαικά γεγονότα του 19ου αιώνα ούτε η αντίσταση στα Αλβανικά βουνά καταλαμβάνει περισσότερες από 2-3 παραγράφους στις επισκοπίσεις του Β Παγκοσμίου. Ο Τσόρτσιλ μπορεί να είπε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες αλλά αν και εγώ σημείωνα κάθε μαλακία που θα ήθελα να πω σε μια κοπέλα για να την πείσω για τις αγνές μου προθέσεις τότε τύφλα να χε ο Όσκαρ Ουάιλντ. Και τουλάχιστον οι δικές μου προθέσεις μέχρι εναποδείξεως του εναντίον είναι αγνές. Αντίθετα, τα επιτελεία του Τσόρτσιλ βίασαν για τα καλά την καλή κοπέλα Ελλάδα στην συνέχεια. Μια ζωή μεγάλωνα με την πεποίθηση ότι για 2 βδομάδες στην Κρήτη καθυστέρησε και εν τέλει απέτυχε η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα.... Ναι όλοι οι αλκοολικοί Άγγλοι για αυτό πάνε στα Μάλια και στην Χερσόνησο τα καλοκαίρια για να αποτίσουν φόρο τιμής και όχι για τους διαγωνισμούς πεολιχείας πάνω στις μπάρες
Η χούντα όπως και το 60% των δικτατορικών καθεστώτων στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου κανονίζονταν από τον αγαπητό Χένρι. Τα υπόλοιπα τα υποκινούσε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας αλλά μάλλον αυτό δεν είναι και πολύ εύηχο για τους αριστερολάγνους. Έτσι και αλλιώς δεν έχει καμία σημασία.
Το πολυτεχνείο ζει... Ναι βέβαια. Το πολυτεχνείο έριξε την Χούντα άρα λογικά θα έριξε και τον έλεγχο των ΗΠΑ στην χώρα. Ναι βέβαια. Οι σημερινοί διαδηλωτές φωνάζουν ότι τα ευρύτερα αγωνιστικά αιτήματα του Πολυτεχνείου είναι ακόμα επίκαιρα... Αλλά παρόλα αυτά 2 κόμματα κυβερνάνε την χώρα με νόμιμες εκλογικές διαδικασίες. Τα οποία είναι μάλλον αντιαμερικάνικα και τα οποία συσπειρώνους τις εργατικές συνομοσπονδίες των σημερινών διαδηλωτών. Άρα τα επίκαιρα αιτήματα παραμένουν επίκαιρα μάλλον επειδή από τον πολύ Αντιαμερικανισμό και τον υγιή σοσιαλισμό έχουμε φτάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο που φταίνε τα Αντιαμερικανικά κόμματα... Ναι βέβαια. Για αυτό ακόμα και οι παλιοί αγωνιστές υιοθετούν ένα μοντέλο πιο Αμερικανικό ώστε (λέω εγώ τώρα) να χτυπήσουν το σύστημα εκ των έσω. Αν δεν βιώσεις τις υλικές απολαύσεις του συστήματος δεν θα μάθεις ποτέ πως να το σαμποτάρεις.
ΦΥΛΑΞΟΥ ΓΗ ΦΥΛΑΞΟΥ ΚΟΣΜΕ. ΔΕΝ ΔΩΣΑΜΕ ΜΟΝΟ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. ΔΕΝ ΜΕΤΑΔΩΣΑΜΕ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ. ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΜΕ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ (ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟ ΝΑΥΑΡΙΝΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΙΓΟΙ - ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΜΕΛΕΤΗΤΕΣ), ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΠΟΛΥΤΟΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΙΔΕΩΔΟΥΣ... ΦΥΛΑΞΟΥ ΚΟΣΜΕ
ΘΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ-ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ... Ε ΜΑ ΤΟΝ ΤΟΥΤΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΠΕΛΕΝΟΣ ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ... ΠΑΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ ΠΡΙΝ ΚΛΕΙΣΤΩ ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ. ΑΡΧΑΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΘΑΝΑΤΟ... ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ
Υ.Γ: 7.500 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ... Ω ΤΙ ΩΡΑΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΗΡΘΑ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩ. ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΓΙΑ ΚΑΝΑ ΦΡΑΠΟΓΑΛΟ ΜΕ ΤΑ ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΡΟΥΧΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΣΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ. ΚΑΙ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΤΕ ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ
Η ιστορία αυτού του πλανήτη δεν γράφεται εδώ και αιώνες εντός των ελληνικών συνόρων. Ίσως να είναι διεθνής συνωμοσία αλλά ούτε η επανάσταση του 1821 εντάσσεται στα μεγάλα Ευρωπαικά γεγονότα του 19ου αιώνα ούτε η αντίσταση στα Αλβανικά βουνά καταλαμβάνει περισσότερες από 2-3 παραγράφους στις επισκοπίσεις του Β Παγκοσμίου. Ο Τσόρτσιλ μπορεί να είπε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες αλλά αν και εγώ σημείωνα κάθε μαλακία που θα ήθελα να πω σε μια κοπέλα για να την πείσω για τις αγνές μου προθέσεις τότε τύφλα να χε ο Όσκαρ Ουάιλντ. Και τουλάχιστον οι δικές μου προθέσεις μέχρι εναποδείξεως του εναντίον είναι αγνές. Αντίθετα, τα επιτελεία του Τσόρτσιλ βίασαν για τα καλά την καλή κοπέλα Ελλάδα στην συνέχεια. Μια ζωή μεγάλωνα με την πεποίθηση ότι για 2 βδομάδες στην Κρήτη καθυστέρησε και εν τέλει απέτυχε η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα.... Ναι όλοι οι αλκοολικοί Άγγλοι για αυτό πάνε στα Μάλια και στην Χερσόνησο τα καλοκαίρια για να αποτίσουν φόρο τιμής και όχι για τους διαγωνισμούς πεολιχείας πάνω στις μπάρες
Η χούντα όπως και το 60% των δικτατορικών καθεστώτων στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου κανονίζονταν από τον αγαπητό Χένρι. Τα υπόλοιπα τα υποκινούσε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας αλλά μάλλον αυτό δεν είναι και πολύ εύηχο για τους αριστερολάγνους. Έτσι και αλλιώς δεν έχει καμία σημασία.
Το πολυτεχνείο ζει... Ναι βέβαια. Το πολυτεχνείο έριξε την Χούντα άρα λογικά θα έριξε και τον έλεγχο των ΗΠΑ στην χώρα. Ναι βέβαια. Οι σημερινοί διαδηλωτές φωνάζουν ότι τα ευρύτερα αγωνιστικά αιτήματα του Πολυτεχνείου είναι ακόμα επίκαιρα... Αλλά παρόλα αυτά 2 κόμματα κυβερνάνε την χώρα με νόμιμες εκλογικές διαδικασίες. Τα οποία είναι μάλλον αντιαμερικάνικα και τα οποία συσπειρώνους τις εργατικές συνομοσπονδίες των σημερινών διαδηλωτών. Άρα τα επίκαιρα αιτήματα παραμένουν επίκαιρα μάλλον επειδή από τον πολύ Αντιαμερικανισμό και τον υγιή σοσιαλισμό έχουμε φτάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο που φταίνε τα Αντιαμερικανικά κόμματα... Ναι βέβαια. Για αυτό ακόμα και οι παλιοί αγωνιστές υιοθετούν ένα μοντέλο πιο Αμερικανικό ώστε (λέω εγώ τώρα) να χτυπήσουν το σύστημα εκ των έσω. Αν δεν βιώσεις τις υλικές απολαύσεις του συστήματος δεν θα μάθεις ποτέ πως να το σαμποτάρεις.
ΦΥΛΑΞΟΥ ΓΗ ΦΥΛΑΞΟΥ ΚΟΣΜΕ. ΔΕΝ ΔΩΣΑΜΕ ΜΟΝΟ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. ΔΕΝ ΜΕΤΑΔΩΣΑΜΕ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ. ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΜΕ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ (ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟ ΝΑΥΑΡΙΝΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΙΓΟΙ - ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΜΕΛΕΤΗΤΕΣ), ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΠΟΛΥΤΟΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΙΔΕΩΔΟΥΣ... ΦΥΛΑΞΟΥ ΚΟΣΜΕ
ΘΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ-ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ... Ε ΜΑ ΤΟΝ ΤΟΥΤΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΠΕΛΕΝΟΣ ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ... ΠΑΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ ΠΡΙΝ ΚΛΕΙΣΤΩ ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ. ΑΡΧΑΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΘΑΝΑΤΟ... ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ
Υ.Γ: 7.500 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ... Ω ΤΙ ΩΡΑΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΗΡΘΑ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩ. ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΓΙΑ ΚΑΝΑ ΦΡΑΠΟΓΑΛΟ ΜΕ ΤΑ ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΡΟΥΧΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΣΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ. ΚΑΙ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΤΕ ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ
Saturday, November 11, 2006
Πως τον λεν, πως τον λεν τον ποταμό....
Johann Wittmer,1833, View of Athens from the Ilissos river 
Μουσείο Μπενάκη
Ακόμα και αν εκεί κάπου έπεφτε το παλιό Club 22, ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει και άλλα πράγματα να σκεφτεί πέραν της Αμερικανόφερτης κουλτούρας. Που καλή είναι ενίοτε, απλά εξελίσσεται σε συνειδησιακή παρτόλα που δεν γουστάρει τον ανταγωνισμό και ιδιαίτερα την τοπική παράδοση. Ο Ιλισσος και η κλασική πορεία των Παναθηναίων ίσως αποτελέσουν τα επόμενα τμήματα των ενοποιημένων αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας, αν και αυτό μου φαίνεται υπερβολικά φιλόδοξο. Όμως επιτέλους κάποιοι αντιλήφθηκαν τι σημαίνει να περισώνεις την κληρονομιά σου. Το νέο μουσείο της Ακρόπολης ίσως ξαναδώσει σε αυτή την πόλη μια σύνδεση με το παρελθόν της αλλά και μια γέφυρα για το μέλλον της. Και αν είναι τόσο προηγμένο όπως διατείνονται, χαλάλι την υπομονή μας ... Δυστυχώς έτσι μας μάθαν να λέμε στην Ψωροκώσταινα όταν κάτι παίρνει χρόνια να ολοκληρωθεί και κοστίζει τριπλάσια του κανονικού προϋπολογισμού είτε είναι ένα άχρηστο γήπεδο Μπέιζμπολ στο Ελληνικό, είτε το υπερσύγχρονο ποδηλατοδρόμιο στο ΟΑΚΑ που χρησιμοποιείται 5 μέρες τον χρόνο - είτε είτε είτε... Δεν πειράζει... Οι πολιτικοί σωτήρες της μεταπολιτευτικής Ελλάδας υποθήκευσαν το μέλλον της αλλά ντάξει μωρέ... Τα γραμμάτια για την πατρίδα χρονολογούνται από τότε ακόμα που οι περίοικοι της υδρογραφίας κάθονταν στην τότε εξοχή αναρωτιόμενοι γιατί το Αγγλικό δάνειο κατασπαταλήθηκε σε Ουάσιγκτον και Νέα Υόρκη για πολεμικά (τρόπος του λέγειν) πλοία κατά την διάρκεια του αγώνα που δεν έφτασαν ποτέ... Ας ελπίσουμε τα πλοία να μην συνάντησαν πρόωρα το κουφάρι του Τιτανικού (τον θυμάστε ρε τώρα που έσβησε η μπίχλα ρομαντική ιστορία του ή τον ξεχάσατε όπως σε λίγο και την Βουλγάρα???), πράγμα δύσκολο καθώς αυτός ναυάγησε 79 χρόνια μετά αλλά που με την αναστάτωση που θα προκάλεσε στον Ατλαντικό, μπορεί να έφερε και κανά υπόγειο ρευματάκι στον Ιλισσό... Αν δεν τον είχαν μπαζώσει κατά την διάρκεια των Βαλκανικών (Πολέμων όχι αγώνων ποδηλασίας που κάθε 2 χρόνια δίνουν νόημα στους φόρους του μ.....α πολίτη, που στην Αθήνα ειδικά έχει το ποδήλατο ως τρόπο ζωής) με τίποτα βουλγάρες για εκφοβισμό προς τους τότε εχθρούς...
Ποιητικής θαλασσινής οδύσσειας το ανάγνωσμα...
Και Ελληνικής αρχέγονης ρεμούλας...
Thursday, November 02, 2006
Προσεχώς Βουλγάρες (Update 1)
Αυτό έλεγε η προφητική ταμπέλα κάπου στην Ελληνική Μακεδονία όταν οι ήρωες της ταινίας "Βαλκανιζατέρ" ξεκίναγαν το οδοιπορικό τους προς την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη.
Χρόνια μετά, 2 τινά υπάρχουν. Η Μακεδονία δεν είναι μόνο Ελληνική. Και οι Βουλγάρες ήρθαν.
Άλλες για να βρουν άλλες συντρόφισες στα κόκκινα φανάρια της Φυλής. Άλλες για να κρατήσουν συντροφιά σε μοναχικούς και ξεχασμένους ανθρώπους σε αφιλόξενα κωλόμπαρα. Και άλλες σαν παιδιά ενός κατώτερου θεού για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και να πάρουν το μερτικό στην ζωή.
--------------------------------------------------------
Τυπικό επαρχιακό χωριό: Ο εκμοντερνισμός δεν ήρθε μέσω μια κοινοτικής βιβλιοθήκης ή μέσω ενός θερινού σινεμά. Έφτασε μέσω της τηλεόρασης που αν δεν ξέρεις και πολλά μπορεί να σε πείσει ότι η Τατιάνα είναι κοινωνιολόγος και ο Γεωργίου οδοντίατρος. Λίγο Mad, λίγες ειδήσεις και λίγο σοφτ πορνό (εκτός αν είσαι προύχοντας με καλωδιακή) και συμμετέχεις και συ (ισότιμα) στην πολιτιστική παγκοσμιοποίηση.
Συγκεκριμένα σήριαλ στην τηλεόραση σου διδάσκουν ότι το σεξ είναι κάτι πολύ εύκολο στις μέρες μας. Και η γυναίκα είναι πολύ πρόθυμη (η πολύ ψώλα ενίοτε) για να ικανοποιήσει κάθε φαντασίωση. Αν μάλιστα υπάρχουν και στοιχεία που την κατατάσσουν σε ένα κατώτερο κοινωνικό στρώμα (εθνότητα, χρώμα) τότε το γαμήσι των πληβείων μπορεί να πάρει και την μορφή παρτούζας. Δεν βαριέσαι. Όταν παντρευτούμε θα είμαστε τύποι και υπογραμμοί. Άλλωστε γιατί ο πατέρας μας πίπωνε την οικιακή βοηθό στα παρτέρια και η μάνα κρυφοκοίταγε τον καλλίγραμο αλβανό εργάτη και όχι τις πατσές (του ίδιου) πατέρα????
-----------------------------------------------------
Σχολείο επαρχιακό: Ύπολογιστές, εργαστήρια φυσικής & χημείας, γήπεδα ποδοσφαίρου, μπάντμπιντον, τάεκ βοντο, υπηρεσίες στήριξης των παιδιών και του πουλιού το γάλα. Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός. Σεμινάρια σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης 2 φορές τον χρόνο. Και δωρεάν παροχη προφυλακτικών για αποφυγή της όποιας ντροπής (καθώς ή περιπτερού στην κεντρική πλατεία του χωριού έχει να δει χαρά στα σκέλια της από την ανατίναξη της γέφυρας του γοργοποτάμου ή μήπως του London Bridge και κοιτάει με μίσος όποιον οραματίζεται το σεξ (ασφαλές ή μη).
------------------------------------------------------
Παρέα: Ομάδα ατόμων με αρκετές κοινές καταβολές και βιώματα - που αν σε ένα μικροαστικό περιβάλλον ξεπερνάνε την πλήξη με ανεπάλληλους ηδονιστικούς καφέδες - σε ένα μικροχωριανό περιβάλλον τραβάνε μαλακία 5 φορές την ημέρα. Ένας συνήθως είναι λιγότερο ζώο από τους υπόλοιπους. Αλλά εξίσου δειλός. Ανίκανος να ορθώσει το αναστημά του ακολουθεί την μαλακία των υπολόίπων γιατί δεν πρέπει να τον απορρίψουν. Αν τυχόν τα έχει και με μια ομορφούλα βουλγάρα... Ίσως πρέπει να την μοιραστεί μαζί τους....
------------------------------------------------------
Βιασμός: Πράξη καταγράψιμη σε κινητό τηλέφωνο από κάποιο πυροβολημένο κοράσιο (της λαμπρής ελληνικής φυλής). Λογικά καταγράφει το γεγονός από φόβο μήπως δεν μάθει ποτέ πως είναι να τον τρως (ο τοπικός μπουκ την παίζει 1.33 να πάρει την θέση της περιπτερού του χωριού σε μια δεκαετία). Ο άνθρωπος δεν πέθανε μέσα της γιατί απλά δεν είχε γεννηθεί ποτέ. Η παρέα τελείωνει. Τα ευαίσθητα ζώα αναρωτιούνται μήπως το χόντρυναν λίγο. Τα εντελώς καμμένα θα έχουν να λένε μια ιστορία στα εγγόνια τους. Η ζωή θα επιβραβεύσει περισσότερο την δεύτερη κατηγορία.... Η Βουλγάρα? Καλά αυτή δεν είναι θύμα. Είναι θύτης. Στην πυρά στην πυρά....
------------------------------------------------------
Κοινωνία: Το σύνολο των ζώων που λέγονται άνθρωποι. Αναστατωμένοι τοπικοί παράγοντες, Πολιτική σπέκουλα, ακαδημαικοί με βαρυσήμαντα κοινωνικά άρθρα, πεσωπιάστηδες δημοσιογράφοι, και αγανακτισμένοι ιερείς. Ζώα πολύ πιο κτηνώδη από έναν πεινασμένο κροταλία. Και μια ευαισθησία που δεν κρατάει ούτε 10 μέρες. Μέχρι το επόμενο θύμα που γεννιέται θύτης χωρίς ποτέ να μάθει το γιατί...
------------------------------------------------------
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: Η ΚΟΠΕΛΑ ΑΠΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΠΕΙΔΗ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΛΕΤΑ... Ε ΡΕ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΒΛΗΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΦΥΛΑΚΗ... ΤΟ ΧΑΜΟΥΡΕΜΑ Η ΤΟ ΝΑ ΜΟΥ ΠΙΑΣΕΙ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΞΙΣΣΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΜΕ ΒΙΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΒΓΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΡΕΤΣΙΝΙΑ ΟΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΑ ΚΙΟΛΑΣ...
ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΥΠΟΒΑΛΕΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ.
ΤΙ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ ΚΑΝΩ ΚΑΤΣΕ ΝΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΑΛΩ.
ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΡΑΓΕ???
ΣΙΧΑΜΑΤΑ... ΟΙ ΕΡΙΝΥΕΣ ΘΑ ΣΑΣ ΚΥΝΗΓΑΝΕ ΑΙΩΝΙΑ
=========================================
Δεν είναι βεβιασμένη η αντίδραση. Ας αποδειχθεί ότι η κοπέλα είναι φαντασιόπληκτη και εδώ είμαστε να αποδώσουμε τα του Καίσαρως τω Καίσαρει...
Ακόμα όμως και αν αυτή η ιστορία είναι αποτέλεσμα μυθοπλασίας, δεν αλλάζει τίποτα ότι η ελληνική κοινωνία έχει πάρει μαζεμένα Λεξοτανίλ. Προτιμώ την χυδαιολογία γιατί τά άρθρα κοινωνιολόγων που αναλύουν μέσα από ένα ουδέτερο πρίσμα το γεγονός, αναλύουν την κοινωνία σαν μια αγέλη ποντικών σε εργαστηριακά πειράματα. Το ποστ αυτό δεν έγινε για να προβληματίσω κανένα. Παπάρια.... Ποιος να προβληματιστεί??? Τον γαύρο να κερδίσουμε την Κυριακή και του Μουνιόθ το γάλα....
Το ποστ αυτό έγινε για τον ίδιο λόγο που έγιναν και τα προηγούμενα...
Γιατί η ένοχη αποστροφή του βλέμματος έπαψε να αποτελεί προσωπική επιλογή εδώ και καιρό.
Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπος, μόνο ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και τα άλλα παιδιά δεν έχουν παρελάσει ακόμα....
Χρόνια μετά, 2 τινά υπάρχουν. Η Μακεδονία δεν είναι μόνο Ελληνική. Και οι Βουλγάρες ήρθαν.
Άλλες για να βρουν άλλες συντρόφισες στα κόκκινα φανάρια της Φυλής. Άλλες για να κρατήσουν συντροφιά σε μοναχικούς και ξεχασμένους ανθρώπους σε αφιλόξενα κωλόμπαρα. Και άλλες σαν παιδιά ενός κατώτερου θεού για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και να πάρουν το μερτικό στην ζωή.
--------------------------------------------------------
Τυπικό επαρχιακό χωριό: Ο εκμοντερνισμός δεν ήρθε μέσω μια κοινοτικής βιβλιοθήκης ή μέσω ενός θερινού σινεμά. Έφτασε μέσω της τηλεόρασης που αν δεν ξέρεις και πολλά μπορεί να σε πείσει ότι η Τατιάνα είναι κοινωνιολόγος και ο Γεωργίου οδοντίατρος. Λίγο Mad, λίγες ειδήσεις και λίγο σοφτ πορνό (εκτός αν είσαι προύχοντας με καλωδιακή) και συμμετέχεις και συ (ισότιμα) στην πολιτιστική παγκοσμιοποίηση.
Συγκεκριμένα σήριαλ στην τηλεόραση σου διδάσκουν ότι το σεξ είναι κάτι πολύ εύκολο στις μέρες μας. Και η γυναίκα είναι πολύ πρόθυμη (η πολύ ψώλα ενίοτε) για να ικανοποιήσει κάθε φαντασίωση. Αν μάλιστα υπάρχουν και στοιχεία που την κατατάσσουν σε ένα κατώτερο κοινωνικό στρώμα (εθνότητα, χρώμα) τότε το γαμήσι των πληβείων μπορεί να πάρει και την μορφή παρτούζας. Δεν βαριέσαι. Όταν παντρευτούμε θα είμαστε τύποι και υπογραμμοί. Άλλωστε γιατί ο πατέρας μας πίπωνε την οικιακή βοηθό στα παρτέρια και η μάνα κρυφοκοίταγε τον καλλίγραμο αλβανό εργάτη και όχι τις πατσές (του ίδιου) πατέρα????
-----------------------------------------------------
Σχολείο επαρχιακό: Ύπολογιστές, εργαστήρια φυσικής & χημείας, γήπεδα ποδοσφαίρου, μπάντμπιντον, τάεκ βοντο, υπηρεσίες στήριξης των παιδιών και του πουλιού το γάλα. Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός. Σεμινάρια σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης 2 φορές τον χρόνο. Και δωρεάν παροχη προφυλακτικών για αποφυγή της όποιας ντροπής (καθώς ή περιπτερού στην κεντρική πλατεία του χωριού έχει να δει χαρά στα σκέλια της από την ανατίναξη της γέφυρας του γοργοποτάμου ή μήπως του London Bridge και κοιτάει με μίσος όποιον οραματίζεται το σεξ (ασφαλές ή μη).
------------------------------------------------------
Παρέα: Ομάδα ατόμων με αρκετές κοινές καταβολές και βιώματα - που αν σε ένα μικροαστικό περιβάλλον ξεπερνάνε την πλήξη με ανεπάλληλους ηδονιστικούς καφέδες - σε ένα μικροχωριανό περιβάλλον τραβάνε μαλακία 5 φορές την ημέρα. Ένας συνήθως είναι λιγότερο ζώο από τους υπόλοιπους. Αλλά εξίσου δειλός. Ανίκανος να ορθώσει το αναστημά του ακολουθεί την μαλακία των υπολόίπων γιατί δεν πρέπει να τον απορρίψουν. Αν τυχόν τα έχει και με μια ομορφούλα βουλγάρα... Ίσως πρέπει να την μοιραστεί μαζί τους....
------------------------------------------------------
Βιασμός: Πράξη καταγράψιμη σε κινητό τηλέφωνο από κάποιο πυροβολημένο κοράσιο (της λαμπρής ελληνικής φυλής). Λογικά καταγράφει το γεγονός από φόβο μήπως δεν μάθει ποτέ πως είναι να τον τρως (ο τοπικός μπουκ την παίζει 1.33 να πάρει την θέση της περιπτερού του χωριού σε μια δεκαετία). Ο άνθρωπος δεν πέθανε μέσα της γιατί απλά δεν είχε γεννηθεί ποτέ. Η παρέα τελείωνει. Τα ευαίσθητα ζώα αναρωτιούνται μήπως το χόντρυναν λίγο. Τα εντελώς καμμένα θα έχουν να λένε μια ιστορία στα εγγόνια τους. Η ζωή θα επιβραβεύσει περισσότερο την δεύτερη κατηγορία.... Η Βουλγάρα? Καλά αυτή δεν είναι θύμα. Είναι θύτης. Στην πυρά στην πυρά....
------------------------------------------------------
Κοινωνία: Το σύνολο των ζώων που λέγονται άνθρωποι. Αναστατωμένοι τοπικοί παράγοντες, Πολιτική σπέκουλα, ακαδημαικοί με βαρυσήμαντα κοινωνικά άρθρα, πεσωπιάστηδες δημοσιογράφοι, και αγανακτισμένοι ιερείς. Ζώα πολύ πιο κτηνώδη από έναν πεινασμένο κροταλία. Και μια ευαισθησία που δεν κρατάει ούτε 10 μέρες. Μέχρι το επόμενο θύμα που γεννιέται θύτης χωρίς ποτέ να μάθει το γιατί...
------------------------------------------------------
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: Η ΚΟΠΕΛΑ ΑΠΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΠΕΙΔΗ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΛΕΤΑ... Ε ΡΕ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΒΛΗΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΦΥΛΑΚΗ... ΤΟ ΧΑΜΟΥΡΕΜΑ Η ΤΟ ΝΑ ΜΟΥ ΠΙΑΣΕΙ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΞΙΣΣΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΜΕ ΒΙΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΒΓΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΡΕΤΣΙΝΙΑ ΟΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΑ ΚΙΟΛΑΣ...
ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΥΠΟΒΑΛΕΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ.
ΤΙ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ ΚΑΝΩ ΚΑΤΣΕ ΝΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΑΛΩ.
ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΡΑΓΕ???
ΣΙΧΑΜΑΤΑ... ΟΙ ΕΡΙΝΥΕΣ ΘΑ ΣΑΣ ΚΥΝΗΓΑΝΕ ΑΙΩΝΙΑ
=========================================
Δεν είναι βεβιασμένη η αντίδραση. Ας αποδειχθεί ότι η κοπέλα είναι φαντασιόπληκτη και εδώ είμαστε να αποδώσουμε τα του Καίσαρως τω Καίσαρει...
Ακόμα όμως και αν αυτή η ιστορία είναι αποτέλεσμα μυθοπλασίας, δεν αλλάζει τίποτα ότι η ελληνική κοινωνία έχει πάρει μαζεμένα Λεξοτανίλ. Προτιμώ την χυδαιολογία γιατί τά άρθρα κοινωνιολόγων που αναλύουν μέσα από ένα ουδέτερο πρίσμα το γεγονός, αναλύουν την κοινωνία σαν μια αγέλη ποντικών σε εργαστηριακά πειράματα. Το ποστ αυτό δεν έγινε για να προβληματίσω κανένα. Παπάρια.... Ποιος να προβληματιστεί??? Τον γαύρο να κερδίσουμε την Κυριακή και του Μουνιόθ το γάλα....
Το ποστ αυτό έγινε για τον ίδιο λόγο που έγιναν και τα προηγούμενα...
Γιατί η ένοχη αποστροφή του βλέμματος έπαψε να αποτελεί προσωπική επιλογή εδώ και καιρό.
Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπος, μόνο ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και τα άλλα παιδιά δεν έχουν παρελάσει ακόμα....
Subscribe to:
Posts (Atom)
